![](Agion_pics/Jan_3.jpg) 13 Ιανουαρίου Αγίων Ερμύλου και Στρατονίκου Οι Αγιοι μάρτυρες Έρμυλος και Στρατόνικος ζούσαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος της Ανατολής Λικινίου (308-323). Ο Λικίνιος, όπως είναι γνωστό, για να ευχαριστήσει τους ειδωλολάτρες που αντιπαθούσαν τον Μέγα Κωνσταντίνο, διέταξε, περί το 320-322, διωγμό κατά των Χριστιανών. Ο Αγιος Έρμυλος, κατά την εκκλησιαστική τάξη, ήταν διάκονος. Όταν παρουσιάσθηκε ενώπιον του αυτοκράτορος και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, υποβλήθηκε σε φοβερά βασανιστήρια. Πρώτα τον μαστίγωσαν με αγκαθωτά μαστίγια. Οι φρικώδεις βασανισμοί δεν έφεραν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Στη δεινή δε αυτή κατάσταση ευρισκόμενος ο Αγιος Έρμυλος κλείσθηκε στην φυλακή. Μετά από λίγες μέρες καταβλήθηκε νέα προσπάθεια, για να αρνηθεί ο Μάρτυς τον Χριστό. Εκείνος απάντησε δοξολογώντας και ευχαριστώντας το άγιο Όνομα του Κυρίου. Μεταξύ εκείνων που παρευρίσκονταν στο μαρτύριο του Αγίου Ερμύλου ήταν και φίλος του Στρατόνικος, που υπέφερε πολύ για τα παθήματά του. Μπροστά στο θέαμα του μαρτυρίου του φίλου του ο Στρατόνικος δεν μπόρεσε να κρατήσει τους στεναγμούς και τα δάκρυά του. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον κάλεσαν να αρνηθεί τον Χριστό. Και εκείνος ακολούθησε το δρόμο της καλής ομολογίας του φίλου Ερμύλου. Το μαρτύριο επεκτάθηκε και σε αυτόν. Τον χτύπησαν και ακολούθως τον έριξαν μαζί με τον Έρμυλο στον ποταμό Ίστρο (Δούναβη), όπου και οι δυο τους δέχθηκαν το μακάριο τέλος και έλαβαν τους στεφάνους του μαρτυρίου. Κάποιοι Χριστιανοί που πληροφορήθηκαν τα γεγονότα, κατέβαλαν προσπάθεια, για να βρουν τα τίμια λείψανα των Αγίων. Και, όταν μετά από τρεις μέρες, τα είδαν κάπου στις όχθες του ποταμού, τα παρέλαβαν και τα ενταφίασαν μαζί. Η σύναξη των Αγίων Μαρτύρων Ερμύλου και Στρατονίκου τελείτο στον ευκτήριο οίκο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή που ονομάζεται Οξεία (νήσος της Προποντίδος), στη Φιρμούπολη, που ήταν κοντά στην Κωνσταντινούπολη, και «τοις του Σπουδαίου» κοντά στο Ορφανοτροφείο.
Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, τ. Ιανουαρίου, σελ. 159 -160. |