H Αγία και Μεγάλη Σύνοδος- Πεντηκοστή 2016,
«Εις ενότητα πάντας εκάλεσεν»,
Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (18-27 Ιουνίου 2016),
Πρακτικά- Κείμενα

H Aγία και Μεγάλη Σύνοδος της Oρθοδόξου Eκκλησίας υπήρξε το επιστέγασμα της πεντηκονταετούς προπαρασκευαστικής διαδικασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας συνεκλήθησαν Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις (1976, 1982, 1986, 2009, και 2015), Ειδικές Προσυνοδικές Επιτροπές και συλλογικά πανορθόδοξα όργανα, με αντιπροσωπευτικότερο τον θεσμό της Συνάξεως των Προκαθημένων πασών των αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Επί τη βάσει των ομοφώνως συμπληρωθέντων και εγκριθέντων κειμένων υπό της συγκληθείσας στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Σαμπεζύ, 21-27 Ἰανουαρίου 2016) Ιεράς Συνάξεως των Προκαθημένων πασών των αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών διατυπώθησαν μετά από πολυετείς σύντονες προσπάθειες οριστικώς τα ομοφώνως εγκριθέντα κείμενα της Συνόδου.

Η έκδοση των Πρακτικών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου επί τη συμπληρώσει δέκα ετών από συγκλήσεώς της αποτελεί την ταπεινή συμβολή της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος επ’ ελπίδι τα κείμενα και οι αποφάσεις της Συνόδου να καταστούν διαρκής παρακαταθήκη στους ανά την Οικουμένη ορθοδόξους. Την έκδοση προλογίζει ο Πανιερ. Μητροπολίτης Φαναρίου και Γεν. Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας κ. Αγαθάγγελος, με μετάφραση στην ρωσική, γαλλική και αγγλική γλώσσα, ενώ στο παράρτημα του βιβλίου παρατίθενται όλα τα εγκριθέντα κείμενα στην ελληνική, γαλλική και ρωσική γλώσσα. Πρόκειται για μία έκδοση μοναδικής ιστορικής και θεολογικής σημασίας.

Σχ. 17X24, Σελ. 960, Τιμ. 30€.

Μικρόν Ιερατικόν – Η Θεία Λειτουργία Ιακώβου του Αδελφοθέου

Η Θεία Λειτουργία του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου θεωρείται η αρχαιότερη λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας, αφού παραθέτει πολλά στοιχεία της πρωτοχριστιανικής λατρείας, όπως μακροσκελή αναγνώσματα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, εκτενείς ευχές και έμφαση στην συλλογική συμμετοχή των πιστών, οι οποίοι συμμετέχουν ενεργά στην λατρεία. Παρά το γεγονός ότι βαθμηδόν αντικαταστάθηκε από τις Λειτουργίες του Μ. Βασιλείου και του Ιωάννη Χρυσοστόμου, εξακολουθεί να τελείται σε ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες, ιδιαίτερα κατά την εορτή του αγίου αποστόλου Ιακώβου (23 Οκτωβρίου).

Σχ. 14X21, Σελ. 112, Τιμ. 18€.

Τωβίτ - Ιουδίθ-Εσθήρ
Κείμενο-Μετάφραση-Ανάλυση-Σχόλια
Ιερεμίου Φούντα (†), Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

Ο 15ος τόμος της σπουδαίας σειράς του μακαριστού παλαιοδιαθηκολόγου περιλαμβάνει τα δευτεροκανονικά βιβλία του Τωβίτ και της Ιουδίθ και το κανονικό βιβλίο της Εσθήρ. Στο βιβλίο Τωβίτ παρουσιάζονται οι πειρασμοί του αιχμαλώτου στην Νινευή ευσεβούς Τωβίτ, ο οποίος χάρις στην ευσέβεια και την φιλανθρωπία του προστατεύεται θαυματουργικά από τον Θεό και τον εμφανισθέντα με μορφή ανθρώπου άγγελο Ραφαήλ. Στο βιβλίο της Ιουδίθ παρουσιάζεται ο πόλεμος των Ισραηλιτών με τους Ασσυρίους και πώς η Ιουδίθ με ένα ευφυές τέχνασμα εφόνευσε των αρχιστράτηγο των αντιπάλων χαρίζοντας την νίκη στον εκλεκτό λαό του Θεού. Το βιβλίο της Εσθήρ, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα, είναι κανονικό και περιλαμβάνεται στην εβραϊκή Π. Διαθήκη. Εξιστορεί την ενθρόνιση της Ιουδαίας Εσθήρ ως συζύγου του πέρση βασιλιά. Η Εσθήρ, όντας συγγενής του επιφανούς στην αυλή του βασιλιά Ιουδαίου Μαρδοχαίου, απέκρυψε την φυλετική της καταγωγή. Ο δεύτερος τη τάξει μετά τον πέρση βασιλιά, Αμάν ο Αγαγίτης, εποφθαλμιώντας τον Μαρδοχαίο, απεργάζεται ένα σχέδιο για να εξολοθρεύσει όλους τους Ιουδαίους του περσικού βασιλείου και ρίχνει «κλήρους» ( πουρίμ στα εβραϊκά) για να δει την κατάλληλη ημέρα εξόντωσής τους. Ο Μαρδοχαίος πληροφορούμενος το σχέδιο εξόντωσης ενημερώνει την Εσθήρ. Αυτή ζητά ακρόαση από το βασιλιά, παρουσία του Αμάν, και του αποκαλύπτει το σκοτεινό του σχέδιο για κρέμασμα του Μαρδοχαίου και έναρξη της σφαγής. Ο βασιλιάς, ενθυμούμενος τις υπηρεσίες του ευσεβούς Ιουδαίου, αποφασίζει να κρεμάσει επί ξύλου τον ίδιο τον Αμάν. Συγχρόνως, ακυρώνει με Διάταγμα οποιαδήποτε δίωξη των Ιουδαίων. Η ημέρα θεσπίσθηκε ως εορτή στον Ιουδαϊσμό, η ημέρα των Πουρίμ.

Σχ. 17X24, Σελ. 370, Τιμ. 25€.

Σύναξις των Προκαθημένων των Αγιωτάτων Ορθοδόξων αυτοκεφάλων Εκκλησιών
Πρακτικά – Κείμενα

Πρακτικά – Κείμενα από τη Σύναξη των Προκαθημένων πασών των Αγιωτάτων Ορθοδόξων αυτοκεφάλων Εκκλησιών που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό του Αποστόλου των Εθνών Παύλου του Πατριαρχικού Σταυροπηγίου του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης (21-27 Ιανουαρίου 2016). Το εν λόγω κείμενο είναι μοναδικής ιστορικής και θεολογικής σημασίας, αφού στα πρακτικά της Συνάξεως παρατίθενται οι πολύ ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις και ενστάσεις όλων των Προκαθημένων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών επί του θεματολογίου της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Στο τέλος παρατίθενται τα κείμενα που υπεβλήθησαν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, υπογεγραμμένα και εγκεκριμένα από όλες τις Εκκλησίες, ακόμη και από αυτές που δεν συμμετείχαν τελικώς στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο (Εκκλησίες Ρωσίας, Γεωργίας και Βουλγαρίας).

Σχ. 17Χ24, Σελ. 544, τιμ. 16€

Οι Δώδεκα Μαθηταί και Απόστολοι του Ιησού Χριστού
Χρήστου Βούλγαρη, Ομότ. Καθ. Πανεπιστημίου Αθηνών

Έργο το οποίο καλύπτει ένα μεγάλο κενό όχι μόνο στην ελληνική, αλλά και στη διεθνή βιβλιογραφία, καθώς λίγοι καινοδιαθηκολόγοι πραγματεύτηκαν με επιστημονικό τρόπο τη δράση των Δώδεκα μαθητών του Ιησού, ήτοι των αυτηκόων μαρτύρων του κηρύγματος του Θεανθρώπου, οι οποίοι ανέλαβαν και την αποστολή της διαδόσεως του Ευαγγελίου, γι’ αυτό ονομάσθηκαν Απόστολοι. Ένα μνημειώδες μελέτημα των πρώτων ηρωικών χρόνων της Εκκλησίας με πλούσια ιστορικά και βιβλιογραφικά στοιχεία για τον ερευνητή της εποχής της Κ. Διαθήκης.

Σχ. 17Χ24, Σελ. 352, Τιμ. 12€.

Η προσευχή της Ανατολικής Εκκλησίας -
Η θεία Λειτουργία αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου    
Παύλου Ευδοκίμωφ       

Το μνημειώδες έργο του Παύλου Ευδοκίμωφ (1901-1970), ο οποίος με την έξοχη θεολογική και φιλοσοφική παιδεία και την ακαδημαϊκή του εμπειρία ως καθηγητού της Ηθικής Θεολογίας στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο Θεολογίας του Αγ. Σεργίου στο Παρίσι, διατυπώνει με περιεκτική απλότητα και πατερικό βάθος την πεμπτουσία της ορθόδοξης παράδοσης και λειτουργικής θεολογίας για τη θεία Λειτουργία, τη θεανθρώπινη κοινωνία της Συνάξεως της Εκκλησίας. Στο Α΄ μέρος του έργου αναλύεται η θεολογία, ο συμβολισμός και η ιστορική εξέλιξη των λειτουργικών προσευχών, των ι.ακολουθιών,   της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας και λειτουργίας, ενώ στο β΄ μέρος παρατίθεται το κείμενο και η ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας. Το έργο δικαιωματικά θεωρείται εγχειρίδιο-σταθμός της ορθόδοξης λειτουργικής, καθώς αποτελεί απαραίτητο βοήθημα για κάθε πιστό προκειμένου να ανακαλύψει την ομορφιά και το βαθύτερο νόημα της θείας Λειτουργίας. Εντάσσεται στη σειρά « Λογική λατρεία».

Σχ. 14Χ21, Σελ. 248, τιμ. 10€

Ερμηνεία του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
Μετάφραση: Γεώργιος Αβραμόπουλος

Η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό τη θεολογική, αγιοπνευματική ερμηνεία του κατά Ιωάννην ευαγγελίου υπό του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (1894-1979). Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Άγιος Ιουστίνος είναι σημείο αναφοράς για τη θεολογική, πνευματική και εκκλησιαστική πορεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο. Οι ερμηνευτικές του εργασίες δεν είναι απλώς θεολογικά συγγράμματα, αλλά λειτουργούν ως παράθυρα προς την εμπειρία της Εκκλησίας και την εμβάθυνση στην αποκάλυψη του Χριστού δια της Αγίας Γραφής.

Σχ. 17Χ24, Σελ. 576, Τιμ. 17€.

Η πύλη του χρόνου και η αποστολή των πέντε- Ένα ταξίδι στο Μεσολόγγι της ελευθερίας
Πηνελόπης Μωραΐτου - εἰκονογράφηση : Πέγκυ Φούρκα

Ένα μοναδικό οδοιπορικό - κατηχητικό βιβλίο για τους μικρούς μας φίλους αφιερωμένο στην ιερά και μαρτυρική πόλη του Μεσολογγίου κατά την διάρκεια της πολύμηνης πολιορκίας της από τα οθωμανικά στρατεύματα και την αυτοθυσία των κατοίκων της, ανδρών γυναικών και παιδιών, οι οποίοι αντλούσαν δύναμη και θάρρος στον υπέρ πάντων αγώνα τους από την πίστη στο Θεό και το όραμα για μία ελεύθερη πατρίδα. Ένα βιβλίο- ύμνος στις αξίες επί των οποίων στηρίχθηκε η θυσιαστική προσφορά όλων των αγωνιστών για την απελευθέρωση της πατρίδος μας από τον οθωμανό δυνάστη στις πιο συγκινητικές στιγμές του αγώνα των «ελεύθερων –πολιορκημένων». Το συνοδευτικό υλικό προς χρήση του κατηχητή για τη διδασκαλία του παρόντος βιβλίου έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Αποστολικής Διακονίας στον τομέα Κατηχήσεως και πρόκειται να εκδοθεί σε έντυπη μορφή στο προσεχές διάστημα.

Σχ. 21Χ29, Σελ. 208, Τιμ. 12€.

24 Ιουνίου

† Τό γενέσιον τοῦ τιμίου ἐνδόξου προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ ᾿Ιωάννου.

Μητροπολίτου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου,
Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας – Ἰούνιος,
Αθήνα 2009, εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ.  376- 379

῾Η ᾿ Εκκλησία τρία μόνο Γενέθλια τιμᾶ καί ἑορτάζει· α. τοῦ Δεσπότου καί Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, β. τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου, καί γ. τοῦ Τιμίου Προδρόμου.

Τά γεγονότα τῆς γεννήσεως τοῦ Τιμίου Προδρόμου ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς στό α΄ κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελίου του.

Γράφει, λοιπόν, ὅτι στίς ἡμέρες τοῦ βασιλέως ῾Ηρώδη ἐζοῦσε στήν ᾿Ιουδαία κάποιος ἱερέας πού λεγόταν Ζαχαρίας. Εἶχε σύζυγό του τήν ᾿Ελισάβετ, ἡ ὁποία ἦταν ἀπόγονος τοῦ Προφήτου ᾿Ααρών. ῏Ησαν καί οἱ δύο ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καί ἐζοῦσαν μέ δικαιοσύνη, φόβο Θεοῦ, εὐλάβεια, σωφροσύνη καί ἐτηροῦσαν τίς θεῖες ἐντολές. Γιά πολλά χρόνια ἱκέτευαν τόν Κύριο νά τούς εὐλογήσει μέ τή χαρά τῆς τεκνογονίας, ἀλλά δέν εἶχαν ἀποκτήσει, παρά τή θερμή προσευχή τους, παιδί. ῾Ο Ζαχαρίας καί ἡ στείρα σύζυγός του ᾿Ελισάβετ εἶχαν φθάσει σέ βαθύ γήρας καί δέν εἶχαν πλέον ἐλπίδα νά τεκνοποιήσουν.

᾿Ενῶ ὁ ἱερέας Ζαχαρίας εὑρισκόταν μία ἡμέρα στό ναό καί ἐθυμίαζε στό ἱερό Βῆμα, ἐφανερώθηκε σ᾿ αὐτόν ῎Αγγελος Κυρίου, γιά νά προμηνύσει τή γέννηση τοῦ ἐπίγειου καί ἔνσαρκου ἄγγελου, τοῦ Βαπτιστοῦ ᾿Ιωάννου. Βλέποντάς τον ὁ Ζαχαρίας ἐταράχθηκε καί ἐφοβήθηκε τόσο πολύ ὥστε ἔμεινε ἐκστατικός. Τότε ὁ ῎Αγγελος Κυρίου τοῦ εἶπε· « Μή φοβᾶσαι, Ζαχαρία. Γιατί ὁ Θεός ἐδέχθηκε τήν προσευχή σου καί ἡ γυναίκα σου, ᾿Ελισάβετ, θά γεννήσει υἱό. Καί θά τόν ὀνομάσεις ᾿Ιωάννη. Καί θά δοκιμάσεις μεγάλη χαρά καί ἀγαλλίαση. Πολλοί θά χαροῦν γιά τή γέννησή του, γιατί θά εἶναι μεγάλος καί περιφανής ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Θά λάβει ὅλο τό πλήρωμα τῆς Θείας Χάριτος καί θά γεμίσει ἀπό τά χαρίσματα τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ὅταν ἀκόμη θά κυοφορεῖται στήν κοιλία τῆς μητέρας του ᾿Ελισάβετ. Καί μέ τό κήρυγμά του θά ἐπιστρέψουν πολλοί ᾿Ισραηλίτες στή γνώση τοῦ ᾿Αληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου αὐτῶν».

᾿Ακούγοντας ἔκπληκτος ὁ Ζαχαρίας τό μήνυμα τοῦ ᾿Αγγέλου, κατεπλάγη καί τόν ἐρώτησε γεμάτος ἀπορία· « Πῶς εἶναι δυνατόν νά γίνει αὐτό; καί μέ ποιό τρόπο θά τό γνωρίσω καί θά τό πιστέψω, ὅταν εἶμαι γέροντας στήν ἡλικία καί ἡ γυναίκα μου ὑπέργηρη καί στείρα;». Τότε ὁ ῎Αγγελος τοῦ εἶπε· « ᾿Εγώ εἶμαι ὁ Γαβριήλ, πού παρουσιάζομαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί μέ ἀπέστειλε ὁ Θεός νά σοῦ φέρω αὐτή τή χαρμόσυνη ἀγγελία. Καί ἰδού, ἐπειδή δέν ἐπίστεψες στά λόγια μου, θά μείνεις ἄλαλος μέχρι τήν ἡμέρα πού θά ἐκπληρωθοῦν ὅσα σοῦ προανήγγειλα, δηλαδή μέχρι νά γεννηθεῖ ὁ ᾿ Ιωάννης».

Πράγματι ἀπό ἐκείνη τήν μέρα ὁ Ζαχαρίας ἔμεινε βουβός καί ἄλαλος, ἕως ὅτου ἡ ᾿Ελισάβετ ἔτεκε τόν Πρόδρομο.

Τήν ὄγδοη μέρα οἱ συγγενεῖς ἦλθαν γιά νά ἐκτελέσουν τήν περιτομή τοῦ παιδιοῦ καί ἤθελαν νά τό ὀνομάσουν μέ τό ὄνομα τοῦ πατέρα του, Ζαχαρία. ᾿Αλλά ἡ ᾿Ελισάβετ τούς εἶπε ὅτι θά ὀνομασθεῖ ᾿Ιωάννης. Στήν ἀπορία τους, πῶς θά λάβει τό ὄνομα αὐτό, ἐπειδή κανένας ἀπό τούς συγγενεῖς δέν εἶχε τό ὄνομα αὐτό, ὁ Ζαχαρίας ἐζήτησε μία μικρή πλάκα ἐπί τῆς ὁποίας ἔγραψε τά ἀκόλουθα· « ᾿Ιωάννης εἶναι τό ὄνομά του». Καί ἐξεπλάγησαν ὅλοι. ῾Ο Ζαχαρίας δέν ἄνοιξε ἀμέσως τό στόμα του καί εὐλογοῦσε τόν Θεό μέσα ἀπό τήν καρδιά του. ῾Ο δέ ᾿Ιωάννης καθημερινά ἀναδεικνυόταν ὡς ἔμψυχο ὄργανο τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, πλήρης τῶν χαρισμάτων τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, στήλη κάθε ἀρετῆς καί εὐσέβειας. Κατά τούς τελευταίους βυζαντινούς χρόνους, ἡ Ἑορτή αυτή ἐτελεῖτο στόν ναό τοῦ Προδρόμου τῆς Πέτρας, μέ τήν παρουσία τοῦ αὐτοκράτορος.

Χριστιανική Ιεραποστολή και Πανορθόδοξη Σύνοδος

Κεραμιδάς Δημήτριος
Πάντα τα έθνη, τεύχος 136, έτος ΛΔ’, σελ. 3-10

Όπως είναι γνωστό, ο ορθόδοξος κόσμος βρίσκεται καθ’ οδόν προς την πραγματοποίηση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η έναρξη της οποίας έχει προσδιορισθεί για την Πεντηκοστή του 2016. Πρόκειται, δίχως αμφιβολία, για ένα ύψιστο ιστορικό γεγονός, που θα συνενώσει τις Ορθόδοξες Πατριαρχικές και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Η Πανορθόδοξη Σύνοδος φιλοδοξεί να δώσει μαρτυρία της ενότητας της Ορθοδοξίας, να θεραπεύσει εσωτερικές αδυναμίες, να διατρανώσει το άνοιγμά της στον κόσμο, την ανανέωση της ποιμαντικής και πνευματικής της ζωής, σε συνάρτηση με τις υπαρξιακές αναζητήσεις, τα φλέγοντα ερωτήματα, τα μεγάλα διλήμματα και τους προβληματισμούς του 20ου και 21ου αιώνα.

Ως προς το τελευταίο, η Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών του 2008 (Φανάρι) είχε επισημάνει πως «η Eκκλησία του Χριστού ασκεί σήμερον την διακονίαν αυτής εις ένα ταχύτατα εξελισσόμενον κόσμον, ο οποίος καθίσταται πλέον αλληλένδετος χάρις εις τα μέσα επικοινωνίας καί την εξέλιξιν των συγκοινωνιακών μέσων και της τεχνολογίας» (1). Πράγματι, η παγκόσμια ιεραποστολή βρίσκεται σήμερα ενώπιον ενός ραγδαία μεταβλητού και αβέβαιου περιβάλλοντος, όπου η οικονομική κρίση επαναφέρει δραματικά το φαινόμενο της φτώχειας και της ανέχειας, όπου αμφισβητείται η ηθική ακεραιότητα των δυτικών κοινωνιών, όπου πανάρχαιες χριστιανικές εστίες ξεριζώνονται με τον πιο βίαιο και αποτρόπαιο τρόπο και όπου άνθρωποι διώκονται εξαιτίας της θρησκευτικής τους πίστης.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις δεν είχαν σκοπό να υποστηρίξουν πως η ιεραποστολή βρίσκεται σε αδιέξοδο ή πως είναι αδύναμη να προωθήσει τους στόχους της. Αντιθέτως, οι ορθόδοξοι Προκαθήμενοι αισθάνθηκαν το χρέος να επισημάνουν «την σπουδαιότητα, την οποίαν έχει διά την ζωήν της Εκκλησίας και, ειδικώτερον, διά την διακονίαν πάντων ημών, το χρέος της ιεραποστολής, συμφώνως προς την τελευταίαν εντολήν του Κυρίου: “καί εσεσθέ μοι μάρτυρες εν τε τη Ιερουσαλήμ καί πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και εως εσχάτου της γης” ( Πράξ. 1,8). Ο ευαγγελισμός του λαού του Θεού, αλλά και των μη πιστευόντων εις Χριστόν, αποτελεί  υπέρτατον χρέος της Εκκλησίας» (§3). Ως θεία εντολή, λοιπόν, η ιεραποστολή είναι συνεχώς παρούσα στον κόσμο και αναζωογονείται, παρά τις δυσκολίες, από την αναστάσιμη ευλογία του Χριστού.

Συνεπώς, η πορεία προς την Πανορθόδοξη Σύνοδο δεν αφήνει αδιάφορη ή αμέτοχη την ορθόδοξη ιεραποστολή. Σε προηγούμενα σημειώματά μας ενθυμίσαμε πως η ιεραποστολή δεν αφορά μονάχα όσους δεν έχουν ακούσει ακόμα να γίνεται λόγος για τον Χριστό, αλλά εκτείνεται εξίσου σε εκείνες τις ανθρώπινες και κοινωνικές πραγματικότητες που βρίσκονται σε μια κατάσταση «προ Χριστού» (2). Συνεπώς, το ιεραποστολικό έργο της Εκκλησίας αφορά όλες τις περιφέρειες του κόσμου. Εξάλλου, η παγκοσμιότητα της χριστιανικής πίστης δεν μπορεί να περιορίσει γεωγραφικά την ιεραποστολή μόνο εκεί όπου υπάρχει όντως η ανάγκη ενός εντονότερου ευαγγελιστικού έργου, εξαιρώντας από την ιεραποστολική ευθύνη όσους ζουν σε κοινωνίες όπου υπάρχει ήδη μια εμπεδωμένη χριστιανική παρουσία. Η ιεραποστολή ενσαρκώνεται τόσο εκεί όπου ο Χριστιανισμός διαθέτει μια στέρεα βάση, όσο και εκεί όπου υπάρχει ανάγκη ηθικής, ψυχικής και πνευματικής στήριξης για τη στερέωση των νέων χριστιανικών κοινοτήτων. Ο δεσμός αυτός διαμορφώνει ένα πλαίσιο «σχεσιακής αμοιβαιότητας»· οι νέες ηλικιακά Εκκλησίες ανανεώνουν με τον ενθουσιασμό και την πνευματική τους θέρμη τις ιστορικές Εκκλησίες, υπενθυμίζοντας στις τελευταίες ότι οι ευαγγελικές αξίες δεν δικαιολογούν κανενός είδους απογοήτευση ή πνευματική κόπωση, αλλά ότι σε κάθε στιγμή μπορούν να κομίσουν γόνιμους καρπούς, ακόμα και στις πιο απρόσμενες συγκυρίες της ζωής. Υπό την ίδια οπτική, τα προβλήματα μιας τοπικής Εκκλησίας, ακόμα κι αν φαντάζουν μακρινά, ασήμαντα ή δεν αφορούν μια άλλη Εκκλησία, (οφείλουν να) γίνονται κοινή αγωνία για όλο τον ορθόδοξο κόσμο, αφού το ένα σώμα του Χριστού (Α΄ Κορ. 12,27) συμπάσχει, συν-αγωνιά και συ-σταυρώνεται, ώστε τελικά να συναναστηθεί λυτρωτικά μαζί Του. Κατά μία έννοια, ο Χριστός, ως κεφαλή, θέλει όλα τα μέλη ενωμένα μαζί Του, ώστε από κοινού να πορευθούν τη ευαγγελική οδό που και ο Ίδιος διήλθε, να γίνουν όχι ακροατές, αλλά εργάτες του Ευαγγελίου (Ιακ. 1,25) που να ζωογονούν έμπρακτα και να μην νεκρώνουν τη χριστιανική πίστη (Ιακ. 2,17). Για παράδειγμα, εάν τα μέλη κάποιων τοπικών Εκκλησιών υπόκεινται διώξεις ή δοκιμάζονται από φυσικές κακουχίες και κοινωνικές ταραχές, ο, φαινομενικά, απόμακρος εκείνος πόνος γίνεται οικείος στα υπόλοιπα τα μέλη του εκκλησιαστικού σώματος, τα οποία συντρέχουν προς θεραπεία των προβλημάτων, ώστε η ωφέλεια του Αγίου Πνεύματος να γίνει καρπός που όλοι να μπορούν να γευθούν.

Τελικά, η ιεραποστολή παρουσιάζεται σαν μια «ολότητα», με άλλα λόγια σαν έργο της «όλης» της Εκκλησίας, όπου το μέλος μιας ιστορικής και εμπερίστατης Εκκλησίας συνδέεται αναπόσπαστα, μυστηριακά και πραγματικά, με το μέλος μιας άλλης λεγόμενης «ιεραποστολικής Εκκλησίας». Έτσι, κατά το αίτημα της Κυριακής προσευχής, ο ευχαριστιακός άρτος μεταβάλλεται σε επιούσια ζύμη ζωής τόσο των δοκιμαζόμενων και αναδυόμενων όσο και των ιστορικών ή σε πνευματικά κρίση χριστιανικών κοινοτήτων.

Διαβάστε τη συνέχεια