Λεξικό της Αγίας Γραφής - Με αναφορές στους αγίους Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς Γεωργίου Β. Μαυρομάτη

Η μελέτη της Αγίας Γραφής δεν είναι απλά μία πνευματική άσκηση, αλλά μία βιωματική διαδικασία που μεταμορφώνει και ανατάσσει πνευματικά τον πιστό. Η Αποστολική Διακονία συνεχίζοντας μία εκδοτική παράδοση δεκαετιών στην έκδοση βιβλικών κειμένων από εξέχοντες ακαδημαϊκούς ερευνητές προβαίνει στην έκδοση του παρόντος  Λεξικού της Αγίας Γραφής. Πρόκειται για μνημειώδες έργο, καρπό πολυετούς έρευνας του ακάματου καί πολυγραφώτατου ερευνητή Γ. Β. Μαυρομάτη στο οποίο συνδυάζει αρμονικά την Αγιογραφική έρευνα με την πατερική εκκλησιαστική παράδοση. Μέσα από τις σελίδες του ο αναγνώστης θα βιώσει τον μοναδικό πνευματικό πλούτο της Αγίας Γραφής και θα συνειδητοποιήσει το θεολογικό και σωτηριολογικό βάθος αυτής.

Σχ. 20X28, Σελ. 770, Τιμ. 35€.

Ημεροδείκτης τοίχου 2027

Ο Ημεροδείκτης τοίχου περιέχει εορτολόγιο του έτους 2027 και μηνύματα για την εορτή κάθε ημέρας ή θέματα που αφορούν τη χριστιανική ζωή. Ο ημεροδείκτης κοσμείται με τετράχρωμη  φορητή εικόνα του Ιησού Χριστού, Παντοκράτορα, ευλογών και κρατών Ιερόν Ευαγγέλιον.

Σχ. 21X29, Τιμ. 4.00 €

 Επετηρίδα 2027
Ημερολόγιο τσέπης

Η Επετηρίδα του 2027 περιέχει το εορτολόγιο του έτους, σημειωματάριο, τηλεφωνική ατζέντα, τις περιόδους νηστείας και χρήσιμες εκκλησιαστικές πληροφορίες.

Σχ. 8X13, Σελ. 120, Τιμ. 2.00 €

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος- Πεντηκοστή 2016,
«Εις ενότητα πάντας εκάλεσεν»,
Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης (18-27 Ιουνίου 2016),
Πρακτικά- Κείμενα

H Aγία και Μεγάλη Σύνοδος της Oρθοδόξου Eκκλησίας υπήρξε το επιστέγασμα της πεντηκονταετούς προπαρασκευαστικής διαδικασίας, κατά τη διάρκεια της οποίας συνεκλήθησαν Προσυνοδικές Πανορθόδοξες Διασκέψεις (1976, 1982, 1986, 2009, και 2015), Ειδικές Προσυνοδικές Επιτροπές και συλλογικά πανορθόδοξα όργανα, με αντιπροσωπευτικότερο τον θεσμό της Συνάξεως των Προκαθημένων πασών των αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Επί τη βάσει των ομοφώνως συμπληρωθέντων και εγκριθέντων κειμένων υπό της συγκληθείσας στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου (Σαμπεζύ, 21-27 Ἰανουαρίου 2016) Ιεράς Συνάξεως των Προκαθημένων πασών των αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών διατυπώθησαν μετά από πολυετείς σύντονες προσπάθειες οριστικώς τα ομοφώνως εγκριθέντα κείμενα της Συνόδου.

Η έκδοση των Πρακτικών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου επί τη συμπληρώσει δέκα ετών από συγκλήσεώς της αποτελεί την ταπεινή συμβολή της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος επ’ ελπίδι τα κείμενα και οι αποφάσεις της Συνόδου να καταστούν διαρκής παρακαταθήκη στους ανά την Οικουμένη ορθοδόξους. Την έκδοση προλογίζει ο Πανιερ. Μητροπολίτης Φαναρίου και Γεν. Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας κ. Αγαθάγγελος, με μετάφραση στην ρωσική, γαλλική και αγγλική γλώσσα, ενώ στο παράρτημα του βιβλίου παρατίθενται όλα τα εγκριθέντα κείμενα στην ελληνική, γαλλική και ρωσική γλώσσα. Πρόκειται για μία έκδοση μοναδικής ιστορικής και θεολογικής σημασίας.

Σχ. 17X24, Σελ. 960, Τιμ. 30€.

Τωβίτ  - Ιουδίθ - Εσθήρ
Κείμενο-Μετάφραση-Ανάλυση-Σχόλια
Ιερεμίου Φούντα (†), Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως

Ο 15ος τόμος της σπουδαίας σειράς του μακαριστού παλαιοδιαθηκολόγου περιλαμβάνει τα δευτεροκανονικά βιβλία του Τωβίτ και της Ιουδίθ και το κανονικό βιβλίο της Εσθήρ. Στο βιβλίο Τωβίτ παρουσιάζονται οι πειρασμοί του αιχμαλώτου στην Νινευή ευσεβούς Τωβίτ, ο οποίος χάρις στην ευσέβεια και την φιλανθρωπία του προστατεύεται θαυματουργικά από τον Θεό και τον εμφανισθέντα με μορφή ανθρώπου άγγελο Ραφαήλ. Στο βιβλίο της Ιουδίθ παρουσιάζεται ο πόλεμος των Ισραηλιτών με τους Ασσυρίους και πώς η Ιουδίθ με ένα ευφυές τέχνασμα εφόνευσε των αρχιστράτηγο των αντιπάλων χαρίζοντας την νίκη στον εκλεκτό λαό του Θεού. Το βιβλίο της Εσθήρ, σε αντίθεση με τα δύο προηγούμενα, είναι κανονικό και περιλαμβάνεται στην εβραϊκή Π. Διαθήκη. Εξιστορεί την ενθρόνιση της Ιουδαίας Εσθήρ ως συζύγου του πέρση βασιλιά. Η Εσθήρ, όντας συγγενής του επιφανούς στην αυλή του βασιλιά Ιουδαίου Μαρδοχαίου, απέκρυψε την φυλετική της καταγωγή. Ο δεύτερος τη τάξει μετά τον πέρση βασιλιά, Αμάν ο Αγαγίτης, εποφθαλμιώντας τον Μαρδοχαίο, απεργάζεται ένα σχέδιο για να εξολοθρεύσει όλους τους Ιουδαίους του περσικού βασιλείου και ρίχνει «κλήρους» ( πουρίμ στα εβραϊκά) για να δει την κατάλληλη ημέρα εξόντωσής τους. Ο Μαρδοχαίος πληροφορούμενος το σχέδιο εξόντωσης ενημερώνει την Εσθήρ. Αυτή ζητά ακρόαση από το βασιλιά, παρουσία του Αμάν, και του αποκαλύπτει το σκοτεινό του σχέδιο για κρέμασμα του Μαρδοχαίου και έναρξη της σφαγής. Ο βασιλιάς, ενθυμούμενος τις υπηρεσίες του ευσεβούς Ιουδαίου, αποφασίζει να κρεμάσει επί ξύλου τον ίδιο τον Αμάν. Συγχρόνως, ακυρώνει με Διάταγμα οποιαδήποτε δίωξη των Ιουδαίων. Η ημέρα θεσπίσθηκε ως εορτή στον Ιουδαϊσμό, η ημέρα των Πουρίμ.

Σχ. 17X24, Σελ. 370, Τιμ. 25€.

Του Δεκαπενταυγούστου οι θείες ευωδίες
Κωνσταντίνος Ν. Καλλιανός, Πρωτοπρεσβύτερος (†)

Έργο στο οποίο συνάζονται κείμενα στα οποία αποτυπώνονται οι βιωματικές καταθέσεις του πολυγραφώτατου αειμνήστου Κωνσταντίνου Καλλιανού, ο οποίος παράλληλα με τις λαμπρές σπουδές του, διακόνησε επί μακρόν στην ιστορική ενορία του Αγ. Παντελεήμονος Σκοπέλου. Τα λυρικά και πνευματέμφορα κείμενά του για τον Δεκαπενταύγουστο, «το Πάσχα του καλοκαιριού» κατά το οποίο η Εκκλησία τιμά την Κυρία των Αγγέλων, αποπνέουν νοσταλγικές αναμνήσεις και ευωδίες πνευματικές από τον φιλόχριστο βίο των πιστών. Μία βαθύτατα πνευματική και λαογραφική περιήγηση σε ένα κόσμο βγαλμένο από τις σελίδες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Φώτη Κόντογλου, που ευωδιάζει από το πνευματικό μύρο των ποτισμένων από την αρμύρα της θάλασσας γραφικών Εκκλησιών των Σποράδων.

Σχ. 14Χ21, Σελ. 88, Τιμ. 6€.

Χαίροις παντευλόγητε Μαριάμ
Παντελεήμονος (Καλπακίδη), Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας

Συλλογή θεομητορικών ομιλιών των ετών 2014-2024 εις το Γενέσιον, τα Εισόδια, τον Ευαγγελισμόν, τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου, την Παναγίαν Σουμελά, τον Ακάθιστο Ύμνο, εις την εορτήν της Ζωοοδόχου Πηγής και της Αγίας Σκέπης, καθώς και εορταστικών εγκυκλίων στον Ευαγγελισμό και την Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για την τρίτη συλλογή κειμένων αφιερωμένων στην Παναγία Θεοτόκο, αφού προηγήθηκαν αυτές των δύο προηγούμενων δεκαετιών της αρχιερατείας του Σεβ. Μητροπολίτου Βεροίας (1994-2014) υπό τον τίτλο «Ω πανύμνητε Μήτερ». Την έκδοση προλογίζει η ΑΘΠ, Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος.

Σχ. 17Χ24, Σελ. 696, Τιμ.22 €

Ιστορία ενός μικρού αγγέλου
Αθηνάς Ντάσιου - Γιάννου

Ένας μικρός άγγελος κάνει το πρώτο του ταξίδι προς τη γη. Εκεί συναντά ανθρώπους - μικρούς και μεγάλους. Σπέρνει αγαθές σκέψεις, αποτρέπει ατυχήματα, γαληνεύει τους θυμούς και γλυκαίνει τον πόνο των ανθρώπων.

Σχ. 22Χ28, Σελ. 28, Τιμ. 6 €

Η Ιουλία και ο κάμπος του Θεού
Μαρίας Κασαμπαλάκου

Μία αλληγορική παιδική ιστορία με ηρωίδα την 9χρονη Ιουλία, η οποία περνά επτά ημέρες στην εξοχή και μαθαίνει μέσα από την μοναδικότητα κάθε δημιουργήματος, από τα λουλούδια μέχρι τις μέλισσες, ότι είναι θέλημα Κυρίου ο άνθρωπος να κρατήσει και να διαφυλάξει το οικοσύστημα σε ισορροπία και αρμονία και να διδάσκεται δια του κάλλους της φύσης την αγάπη προς όλα τα πλάσματα του Θεού. Η εικονογράφηση είναι της ίδιας της συγγραφέως.

Σχ. 29 X 21,Σελ. 44, Τιμ. 10€.

Ο Όμηρος ξεφυλλίζει την Ιστορία και παλεύει για τη λευτεριά
Πηνελόπης Μωραΐτου - Εικον. Πέγκυ Φούρκα

Μία φανταστική περιήγηση του κεντρικού ήρωα του έργου Ομήρου στις τελευταίες ένδοξες σελίδες του Έθνους μας για τους μικρούς μας φίλους. Από τις ημέρες που προετοίμασαν την εθνική παλιγγενεσία του 21’ και τα πρώτα χρόνια του ανεξαρτήτου ελληνικού κράτους, τους βαλκανικούς πολέμους, την μικρασιατική εκστρατεία και το Έπος του 1940. Μία εύληπτη, σύντομη ιστορική αναδρομή στα κύρια γεγονότα που διαμόρφωσαν την πατρίδα μας και οφείλουν να γνωρίζουν όλα τα Ελληνόπουλα.

Σχ. 21Χ29, Σελ. 232, Τιμ. 14€.

Η μικρή Μαρώ και η Μαρία του ναού
Βασιλείου Αργυριάδη

Λυρική αφήγηση για μία τυπική μέρα της μικρής Μαρώς, η οποία στο τέλος θα ξεναγηθεί και θα  γνωρίσει από την γιαγιά της τον "μυστήριο" στα παιδικά της μάτια κόσμο του ορθόδοξου ναού και την περί Θεοτόκου διδασκαλία της Εκκλησίας μας.

Σχ. 21Χ28, Σελ. 40, Τιμ. 6€.

27 Ιουλίου

† Μνήμη του αγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος, του Ιαματικού.

Μητροπολίτου Φαναρίου Αγαθαγγέλου,
Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας - Ἰούλιος,
Αθήνα 2023, εκδ. Αποστολική Διακονία, σελ.   467-469

Ο 'Αγιος Μεγαλομάρτυς Παντελεήμων, ο Ιαματικός, καταγόταν από την Νικομήδεια και άθλησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Μαξιμιανού (250-305 μ.Χ.). Ήταν υιός του πλουσιώτατου ειδωλολάτρου συγκλητικού Ευστοργίου και της ευσεβέστατης χριστιανής Ευβούλης, από την οποία έλαβε τον πρώτο σπόρο της χριστιανικής πίστεως. Αφού παρέμεινε ορφανός από μητέρα στην παιδική ηλικία, παραδόθηκε από τον πατέρα του στον Ευφρόσυνο, ιδιαίτερο ιατρό του αυτοκράτορος, για να διδαχθεί από αυτόν την ιατρική επιστήμη. Οι πρόοδοι του Παντελεήμονος εξέπλητταν και τον ίδιο τον διδάσκαλο του, ο οποίος με χαρά τον συνέστησε στον αυτοκράτορα. Στον Χριστιανισμό ελκύσθηκε από τον Ιερομάρτυρα της Νικομήδειας Ερμόλαο († 26 Ιουλίου), ο οποίος τον βάπτισε. Από τότε μεταχειριζόταν την επιστήμη του υπέρ των άπορων, ιδιαίτερα των ασθενών, προστρέχοντας με προθυμία στις φτωχικές κατοικίες τους και παρέχοντας σε αυτούς εκτός από την θεραπεία και υλική βοήθεια. Η θεία πρόνοια ευλόγησε πλουσιοπάροχα την αγαθοεργή δράση του Παντελεήμονος, αφού δώρησε σε αυτόν το χάρισμα της θεραπείας κάθε ασθένειας με μόνη την προσευχή. Αφού θεράπευσε τον τυφλό, τον οποίο οι συγγενείς του είχαν μεταφέρει στην οικία του Παντελεήμονος, έγινε πρόξενος μεταστροφής του πατέρα του, ο οποίος μπροστά στο θαύμα αυτό του υιού του, ομολόγησε τον Χριστό, και βαπτίστηκε από τα χέρια του Αγίου Ερμολάου. Όμως ο Παντελεήμων δεν περιοριζόταν στην παροχή μόνο ιατρικής περίθαλψης. Εισερχόμενος στα σπίτια δίδασκε το Ευαγγέλιο και προσείλκυε στην πίστη του Χριστού τους ειδωλολάτρες. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ελευθέρωσε τους δούλους του, διαμοίρασε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και αφοσιώθηκε ολόψυχα στην ψυχική και σωματική θεραπεία των ασθενών του. Οι άλλοι όμως ιατροί της πόλεως, φθονώντας τον Παντελεήμονα, τον διέβαλαν προς τον αυτοκράτορα ως χριστιανό, αφού παρουσίασαν ως μάρτυρα τον τυφλό που θεραπεύτηκε από αυτόν. Αυτός, αμέσως μόλις οδηγήθηκε ενώπιων του αυτοκράτορος, ομολόγησε ότι ήταν χριστιανός και ότι θεραπεύτηκε με την χάρη του Χριστού, και κάλεσε τον αυτοκράτορα να προσέλθει στην χριστιανική πίστη. Αυτό ερέθισε τον Μαξιμιανό και διέταξε τον αποκεφαλισμό του, το έτος 305 μ.Χ. Το ιερό λείψανό του, αφού παραλήφθηκε από τον Παντελεήμονα, ενταφιάστηκε ευλαβικά κοντά στον πατέρα του.

Την επόμενη ημέρα ο Παντελεήμων κλήθηκε από τον αυτοκράτορα, και, αφού παρουσιάσθηκε μπροστά σε αυτόν, ομολόγησε ότι ήταν χριστιανός και ότι οι θεραπείες που επιτελούνταν από αυτόν τελούνταν στο όνομα του Χριστού. Σε πρόκληση του αυτοκράτορος, για να αποδείξει ενώπιων του το αληθές των λόγων του, δέχθηκε και, αφού επικαλέσθηκε το Όνομα του Χριστού, θεράπευσε τον παραλυτικό εκ γενετής άρρωστο που του μετέφεραν. Μπροστά στο θαύμα αυτό πολλοί από τους παριστάμενους ειδωλολάτρες μεταστράφηκαν και ομολόγησαν τον Χριστό. Οι φανατικοί όμως ειδωλολάτρες, επειδή ντροπιάσθηκαν, κατηγόρησαν τον Παντελεήμονα ότι τάχα εξαπατά τον λαό, γι’ αυτό και αξίωσαν από τον αυτοκράτορα την σκληρή τιμωρία του. Ο Μαξιμιανός συμμορφώθηκε στις αξιώσεις τους και υπέβαλε τον Παντελεήμονα σε βασανιστήρια. Σιδερένια νύχια καταξέσχισαν τις σάρκες του και αναμμένες λαμπάδες κατέκαψαν τις πληγές του, πλην όμως με τις θερμές δεήσεις προς τον Θεό, έσβησαν οι λαμπάδες και οι πληγές του θεραπεύθηκαν. Το ίδιο συνέβη και όταν ο Μάρτυρας ερρίφθη μέσα σε λέβητα γεμάτο ζέον ύδωρ. Και αυτά τα θηρία, στα οποία επίσης ρίχθηκε, ξαπλώθηκαν στα πόδια του ημερότερα των αρνιών. Εκτός εαυτού πλέον ο Μαξιμιανός διέταξε τον αποκεφαλισμό του Παντελεήμονος.

Το τίμιο λείψανό του ενταφιάσθηκε ευλαβικά και αργότερα, αφού ανακομίσθηκε, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Ο ‘Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός περί της Παναγίας Θεοτόκου

Jevtić Athanasije, Επισκόπου Ζαχουμίας-Ερζεγοβίνης
“Εισαγωγή” εις Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού,
Η Θεοτόκος  – τέσσερις θεομητορικές ομιλίες,
εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1995 3.

Από τον πνευματικόν πατέρα μου παρέλαβον ότι πρέπει να θέτωμεν « φυλακήν τω στόματι» ημών όταν ομιλώμεν περί των μυστηρίων του Χριστού. Πόσω μάλλον πρέπει να κάνωμεν τούτο όταν ομιλώμεν περί του «μυστηρίου των μυστηρίων» του Χριστού περί της Παναγίας και Υπερευλογημένης Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μητρός Του. Εάν ο θεόπτης Μωϋσής με φόβον και έντρομος «ευλαβείτο κατεμβλέψαι» ενώπιον της αφλέκτου βάτου, που ήτο μόνον η «σκιά της αληθείας», σκιά της αληθινής Βάτου, της Παναγίας Θεοτόκου, τι άλλο να κάνωμεν ημείς οι αμαρτωλοί και ανάξιοι, όταν πρόκειται να ομιλήσωμεν δια την Παναγίαν Θεοτόκον, παρά να προσευχώμεθα πρώτον ταπεινά μαζί με όλον το πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού, έχοντας τους αγίους υμνωδούς μας ως κανονάρχας και τελετάρχας:

«Τείχισόν μου τας φρένας, Σωτήρ μου·το γαρ τείχος του κόσμου ανυμνήσαι τολμώ, την άχραντον Μητέρα Σου· εν πύργω ρημάτων ενίσχυσόν με, και εν βάρεσιν εννοιών οχύρωσόν με·Συ γαρ βοάς των αιτούντων πιστώς τας αιτήσεις πληρούν. Συ ουν μοι δώρησαι γλώτταν, προφοράν, και λογισμόν ακαταίσχυντον· πάσα γαρ δόσις ελλάμψεως παρά Σου καταπέμπεται, Φωταγωγέ, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον» (1).

Περί της Παναγίας Θεοτόκου ωμίλησαν και έγραψαν πολλοί άγιοι Πατέρες και υμνωδοί της Εκκλησίας του Χριστού. Ένας από τους πιο μεγάλους Πατέρας και υμνωδούς της Εκκλησίας, που εξύμνησε την Υπεραγίαν Θεοτόκον «όσον εφικτόν» ήτο εις τους ανθρώπους («το γαρ προς αξίαν ανέφικτον», Β΄, 14), είναι ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, η χρυσόρροος λύρα του Παναγίου Πνεύματος, το θεόπνευστον στόμα του Λόγου (2) , ο «  ορθότομος λάτρης της Αγίας και Ασυγχύτου Τριάδος  » (3) . Αλλά και προ του αγίου Δαμασκηνού και μετά τον Δαμασκηνόν έχομεν επίσης πολλούς Πατέρας, οι οποίοι ωμίλησαν και έγραψαν περί της Μητρός του Σωτήρος Χριστού. Όλοι αυτοί ήσαν συγχρόνως και ποιηταί – υμνογράφοι της Εκκλησίας, γεγονός το οποίον μαρτυρεί ότι εις την Πανύμνητον Θεοτόκον αρμόζει μάλλον «θείος και ιερός ύμνος» και αίνος (Α΄, 5· Δ΄, 4), λόγος δηλαδή δοξολογικός, διότι τα μυστήριά της είναι «πάντα υπέρ έννοιαν, πάντα υπερένδοξα» (4) και ουδείς απλός λόγος θα εξαρκέση προς ύμνον των «μεγαλείων» της, τα οποία «εποίησεν αυτή ο Δυνατός» ( Λουκ. 1, 42). Προ του Δαμασκηνού οι άγιοι Γρηγόριος ο Θεολόγος και Εφραίμ ο Σύρος, Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως και Κύριλλος Αλεξανδρείας, Μόδεστος και Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, Ανδρέας Ιεροσολυμίτης και Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως, και μετά τον Δαμασκηνόν οι Θεόδωρος ο Στουδίτης, Φώτιος ο Πατριάρχης, Συμεών ο Νέος Θεολόγος και οι τρεις βυζαντινοί Παλαμάς, Θεοφάνης Νικαίας και Καβάσιλας, – όλοι αυτοί έγραψαν λόγους εις την Παναγίαν, οι οποίοι είναι ποιήματα θεόπνευστα και «ύμνοι θεοπρεπείς», μεγαλυνάρια και ωδαί πνευματικαί μιας ακαταπαύστου και διαρκούς τελετής και εορτής (5)  της Θεοτόκου.

Και έτσι έπρεπε ασφαλώς να γίνη, διότι εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ζη διαρκώς μία αληθής περί Παναγίας Θεοτόκου παράδοσις, επί κεφαλής της οποίας ίσταται ως «χορίαρχος» (6)  και τελετάρχης ο «’ Αγγελος Πρωτοστάτης» (Γ, 16), ο οποίος εκ της Παναγίας Τριάδος (7)  «ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε» (8) . Το «Χαίρε» αυτό, που συνοψίζει ολόκληρον το χαρμόσυνον άγγελμα («ευ- αγγέλιον») της ελεύσεως του Σωτήρος Χριστού, έγινε εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν παντοτινή παράδοσις, όπως ακριβώς το επροφήτευσεν η Παναγία Θεοτόκος: «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί » ( Λουκ. 1, 48· Πρβλ. Β΄, 9).

συνέχεια

Αφιέρωμα στην Κοίμηση της Θεοτόκου