The Orthodox Parish of Saint Catherine in Amsterdam
Athenagoras Peckstadt

Η διδακτορική διατριβή που εκπόνησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Βελγίου κ. Αθηναγόρας και υπέβαλε στο Πανεπιστήμιο Radboud του Nijmegen. Πρόκειται για μία εμβριθή επιστημονική μελέτη, η οποία εξετάζει τους λόγους για τους οποίους η αποτελούμενη κυρίως από εμπόρους και φοιτητές ολιγάριθμη ελληνορθόδοξη κοινότητα του Άμστερνταμ ίδρυσε το 1752, κατόπιν αιτήματος στο Οικουμενικό πατριαρχείο, την ορθόδοξη ενορία της Αγίας Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης, η οποία παρέμεινε δραστήρια μέχρι το 1866 και επανασυστάθηκε από την Ι. Μητρόπολη Βελγίου το 2016 δια της αγοράς κτηρίου, το οποίο στέγασε τον Ιερό Ναό και αίθουσα εκδηλώσεων. Στο έργο παρουσιάζονται οι σχετικές με την Ενορία πηγές της εποχής, οι λόγοι που οδηγούσαν τους Έλληνες από την Ανατολή στην Εσπερία, η ευρεία παρουσία εμπόρων αλλά και φοιτητών σε δυτικά Πανεπιστήμια, η σχέση του πατριάρχη Κύριλλου Λούκαρη με τους Μεταρρυθμισμένους και Προτεστάντες των Κάτω Χωρών, η εκκλησιαστική δομή και λειτουργία της Ενορίας και οι επιφανείς κληρικοί της, η σχέση της Ενορίας με την ρωσική διασπορά της Ολλανδίας, καθώς και η κοινωνική, οικονομική και εκδοτική δραστηριότητα των Ελλήνων του Άμστερνταμ. Πρόκειται για ένα έργο που αναδεικνύει την παρουσία των ελληνορθοδόξων Κοινοτήτων και τη οικονομική, κοινωνική και πνευματική συμβολή τους στην ιστορία της νεότερης και σύγχρονης Ευρώπης.

Σχ. 17 Χ 24, Σελ. 544, Τιμ. 20€

Dogme et Philosophie selon la tradition Orthodoxe
I. La contribution Patristique à l' ontologie Chrétienne
Γεώργιος Δ. Μαρτζέλος, Ομότιμος Καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)

Ένα πόνημα συστηματικής και πατερικής θεολογίας στη γαλλική γλώσσα, στο οποίο ο Ομότ. Καθηγητής, βασιζόμενος στη θεολογική παράδοση και ερμηνεία των Πατέρων της Εκκλησίας, αναλύει τη σχέση Θεολογίας και Φιλοσοφίας, το ζήτημα της οντολογίας και τις έννοιες της Δημιουργίας, του είναι και του μη – είναι, της ανθρώπινης φύσεως γενικότερα και της ψυχής ειδικότερα, καθώς και την ανθρωπολογική διάσταση του όρου «πρόσωπο».

Σχ. 14Χ21, Σελ. 216, Τιμ. 7€

Επιτομή των Θείων και Ιερών Κανόνων
Ιερομονάχου Δωροθέου Βουλησμά

Η πρωτότυπη συλλογή της κατ’ επιτομήν τροπαρολόγησης των Ιερών Κανόνων του Ιερομονάχου Δωροθέου Βουλησμά (†1819) αποτελεί τον Δ΄ τόμο της σειράς «Βιβλιοθήκη Ελλήνων Νομοκανόνων». Πρόκειται για ένα πρωτότυπο εγχείρημα του εγκρατούς κανονολόγου, ο οποίος δεν αποσκοπούσε στην απλή ψαλμώδηση των Ι. Κανόνων, αλλά σε μία μέθοδο που έκανε τερπνή, ωφέλιμη και αφομοιώσιμη την κατά γράμμα αποστήθισή τους.

Σχ. 14Χ21, Σελ. 2 08 , Τιμ. 15 €

Unpublished Letters of Saint Nectarios of Pentapolis
Cleopas Strongylis, Metropolitan of Sweden

Η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος προβαίνει στην έκδοση της αγγλικής μετάφρασης της δίτομης περισπούδαστης μελέτης, περιέχουσας την ανέκδοτη αλληλογραφία του Αγίου Νεκταρίου, την οποία απέστειλε σε διάφορα πρόσωπα κατά την δεκατετραετή διακονία του ως Διευθυντού της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής. Η ανέκδοτη αλληλογραφία του αναδεικνύει άγνωστες πτυχές του πολυσχιδούς εν Χριστώ βίου του νεοφανούς φωστήρα της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Vol . Α Σχ. 17Χ24, Σελ. 656, Τιμ. 20€	Vol . Β Σχ. 17Χ24, Σελ. 656, Τιμ. 20€

Μαρτύριο και Θαύματα του Αγίου Δημητρίου
Συμεών του Μεταφραστού,
Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

[Εισαγωγή - Μετάφραση -Σχόλια, Γεωργίου Δ. Παπαδημητρόπουλου].

Το Μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου είναι έργο του σπουδαιότερου αγιολόγου του 10ου αιώνα, του Συμεών του Μεταφραστή.  Από τις συλλογές δε των Θαυμάτων, η πρώτη είναι έργο του Ιωάννη Α', αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, και γράφτηκε στις αρχές του 7ου αιώνα. Η δεύτερη συλλογή είναι έργο άγνωστου συγγραφέα και γράφτηκε περί τα τέλη του 7ου αιώνα, ενώ η τρίτη είναι έργο επίσης άγνωστου συγγραφέα και γράφτηκε κατά το 10ο αιώνα. Η απόδοση στη νεοελληνική γλώσσα, η εισαγωγή, τα σχόλια, τα πραγματολογικά στοιχεία και οι παραπομπές είναι έργο του θεολόγου-φιλολόγου, κ. Γεωργίου Παπαδημητρόπουλου.

Σχ. 14Χ21, σελ. 272, τιμή: 7 €.

Ο Άγιος Δημήτριος και η Θεσσαλονίκη
Αθηνάς Ντάσιου –Γιάννου

Ένα βιβλίο μέσα από τις σελίδες του οποίου οι μικροί αναγνώστες μας μαθαίνουν για τον άγιο Δημήτριο, τον άγιο Νέστορα και την αγία Λυδία, οι οποίοι διέδωσαν μαρτυρικά το λόγο του Κυρίου στη Θεσσαλονίκη και προστάτευσαν την πόλη, αλλά και για τον εμβληματικό Μακεδονομάχο Παύλο Μελά.

Σχ. 17Χ24, Σελ. 48, Τιμ. 6€.

Επετηρίδα 2027
Ημερολόγιο τσέπης

Η Επετηρίδα του 2027 περιέχει το εορτολόγιο του έτους, σημειωματάριο, τηλεφωνική ατζέντα, τις περιόδους νηστείας και χρήσιμες εκκλησιαστικές πληροφορίες.

Σχ. 8X13, Σελ. 120, Τιμ. 2.00 €

Ημεροδείκτης τοίχου 2027

Ο Ημεροδείκτης τοίχου περιέχει εορτολόγιο του έτους 2027 και μηνύματα για την εορτή κάθε ημέρας ή θέματα που αφορούν τη χριστιανική ζωή. Ο ημεροδείκτης κοσμείται με τετράχρωμη  φορητή εικόνα του Ιησού Χριστού, Παντοκράτορα, ευλογών και κρατών Ιερόν Ευαγγέλιον.

Σχ. 21X29, Τιμ. 4.00 €

Μικρό Εισοδικό στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας
Μητροπολίτου Φαναρίου Αγαθαγγέλου
Γενικού Διευθυντού της Αποστολικής Διακονίας
της Εκκλησίας της Ελλάδος

Σε μια εποχή κατά την οποία τα ιερά μυστήρια καταντούν μέσα από νοοτροπίες ματαιοδοξίας και κενοδοξίας απλώς κοινωνικές τελετές, απογυμνωμένες από το λειτουργικό και μυστηριακό τους χαρακτήρα, είναι ουσιαστικό και σημαντικό να γνωρίσουμε τι συμβαίνει στην Εκκλησία κάθε στιγμή της λατρείας και της λειτουργικής ζωής. Πρώτα μαθαίνουμε, μετά αγαπάμε και στη συνέχεια πιστεύουμε.

Για τον λόγο αυτό, η Αποστολική Διακονία προχώρησε στην έκδοση αυτού του κατηχητικού βιβλίου, υπό τον τίτλο «Μικρό Εισοδικό στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας»,   στο οποίο αναλύονται ευσύνοπτα τα ιερά Μυστήρια, το τελετουργικό τους και οι λειτουργικοί συμβολισμοί. Το βιβλίο ακολουθεί το μονοτονικό σύστημα γραφής και είναι πλούσια διακοσμημένο με εικονογραφικό υλικό. Απευθύνεται σε νέους και οικογένειες, γενικότερα στο ευρύ αναγνωστικό κοινό, που τόσο διψούν να μάθουν τα της πίστεως και τα του λειτουργικού βίου.

Σχ. 21Χ22, Σελ. 128 σελ. - τετράχρωμο.
Προνομιακή τιμή: 2,90 €.

Η Θεολογία του Ιουδαιοχριστιανισμού
Jean Daniélou
Μτφ. Δρ. Θεοφάνης Λ. Δρακόπουλος

Μία μνημειώδης μελέτη του διαπρεπούς ακαδημαϊκού και ελληνομαθή ιδρυτή της σειράς Sources Chrétiennes που αναφέρεται στην πρώιμη χριστιανική περίοδο και τη δογματική και λειτουργική εξέλιξη των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων εν μέσω ιουδαϊκών μεσσιανικών κινημάτων, μέρος των οποίων αποδέχονταν τον Ιησού, και ετερόκλιτων γνωστικών σχολών. Ο ερευνητής εξετάζοντας την ανακαλυφθείσα στο Κουμράν και στο Nag Hammadi απόκρυφη γραμματεία της εποχής σε παραλληλία με την χριστιανική γραμματεία του Α΄ αιώνα και των αρχών του Β΄ αναδεικνύει το κοινό θεωρητικό υπόβαθρο σημιτικών καταβολών, μέρος του οποίου υιοθετήθηκε και από τους πρώτους χριστιανούς.
Η μήτρα αυτών των πνευματικών ζυμώσεων υπήρξαν τα Ιεροσόλυμα και η ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης, αποδέκτης δε και φορέας των ιουδαιοχριστιανικών επιδράσεων αρχικά υπήρξε η Μητέρα Εκκλησία των Ιεροσολύμων και ο ποιμενάρχης αυτής Αδελφόθεος Ιάκωβος. Πρόκειται για ένα έργο-εργαλείο στον χώρο της Ιστορίας Δογμάτων, καθώς βοηθάει τον αναγνώστη να εξοικειωθεί με το πνευματικό περιβάλλον της καινοδιαθηκικής εποχής και να εξηγήσει κάποιες δυσερμήνευτες μέχρι σήμερα πτυχές της δογματικής.

Σελ. 632, Σχ. 15Χ22,5
Τιμή: 20 €

Η Αποκάλυψις του Ιωάννου
Πρωτότυπο κείμενο με νεοελληνική μετάφραση και πατερικό σχολιασμό 
Γεωργίου Β. Μαυρομάτη

Η έκτη επανέκδοση του κλασικού πλέον βιβλίου του Γ. Β. Μαυρομάτη, στο οποίο περιέχεται το πρωτότυπο κείμενο, νεοελληνική απόδοση, με ερμηνευτικές προσεγγίσεις και σχολιασμό των Πατέρων της Εκκλησίας. Η παρούσα έκδοση κοσμείται από έγχρωμες μινιατούρες και με Ευρετήριο που καθιστά ευχερέστερη την ανάγνωση και μελέτη του ιερού κειμένου.

Σχ. 17Χ24, Σελ. 436, Τιμ. 12€.

Η διαμόρφωσις της θείας Λατρείας- Από το μέσον της β΄ εκατονταετηρίδος έως και της Αλώσεως(1453)
Αρχιμ . Βασιλείου Κ. Στεφανίδου, Καθηγ. Πανεπιστημίου Αθηνών

Το παρόν κείμενο του αειμνήστου Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών προέρχεται από το μνημειώδες έργο του Εκκλησιαστική ιστορία απ’ αρχής μέχρι σήμερον, αναθεωρημένο από τον συγγραφέα στην β΄ έκδοση του 1959, εκδίδεται δε κατόπιν εισηγήσεως της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Λειτουργικής Αναγεννήσεως. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: το πρώτο εξ αυτών εξετάζει τη οργάνωση της θείας Λατρείας κατά τους πρώτους δύο αιώνες υπάρξεως της Εκκλησίας, το β΄ μέρος κατά τους Γ΄ και Δ΄ αιώνες, ενώ το Γ΄ μέρος επικεντρώνεται στη θεία Λατρεία από του Σχίσματος έως και της Αλώσεως.

Σχ. 14X21, Σελ. 96, Τιμ. 5 €.

Στρατιωτικοί Ιερείς στα πεδία των μαχών των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) με βάση ανέκδοτο αρχειακό υλικό
Αρχιμ . Μελετίου Π. Κουράκλη

Ο συγγραφεύς, όντας Διευθυντής του Σώματος Στρατιωτικών Ιερέων των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι ο κατ’ εξοχήν ειδικός επί του θέματος της συμμετοχῆς των στρατιωτικών ιερέων στις χρυσές σελίδες των απελευθερωτικών πολέμων του Ελληνικού Στρατού. Στο νέο επιστημονικό του πόνημα εξετάζει επί τη βάσει ανέκδοτων μέχρι σήμερον πηγών τη συμμετοχή των ιερέων στο έπος των Βαλκανικών Πολέμων, την ποιμαντική διακονία τους προς το στράτευμα, αλλά και την ιερατική διακονία που ανέλαβαν στελεχὠνοντας έρημους Ναούς στις απελευθερωθείσες περιοχές. Το έργο προλογίζει ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Κων. Φλώρος.

Σχ. 17Χ24, Σελ. 720, Τιμ. 15€.

Θεολογἰα και Διδαχή
Βαρθολομαίος ( Αρχοντώνης), Οικουμενικός Πατριάρχης

Όλες οι Πατριαρχικές αποδείξεις της Α. Θ. Παναγιότητος, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου για τις εορτές των Χριστουγέννων, το Άγιο Πάσχα, την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή  και την Ημέρα προσευχής υπέρ της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος (αρχή της Ινδίκτου). Στα κείμενα των Πατριαρχικών Αποδείξεων όλοι οι χριστιανοί βρίσκουν θέση στην ανθρώπινη ενότητα, αναδεικνύεται η Εκκλησία του Χριστού, και μία μόνο θεολογία, το κήρυγμα του αναστηθέντος Χριστού που μας ανασταίνει και μας δίδει τη δύναμη να αγαπάμε.

Σχ. 20Χ26, Σελ. 432, Τιμ. 30€.

†23 Οκτωβρίου

Μνήμη Ιακώβου του Αδελφοθέου
Η άνοδος Ιακώβου του Αδελφοθέου εις την ηγεσίαν της Εκκλησίας

Βούλγαρη Χρήστου
Ιστορία της αρχεγόνου Αποστολικής Εκκλησίας 33-70 μ.Χ.,
Αθήναι 2012, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, σελ. 145-156

Αναμφιβόλως, ο διωγμός της ηγεσίας της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων εξαπελύθη στα πλαίσια της φιλο-Ιουδαϊκής πολιτικής του βασιλέως Αγρίππα και ιδιαιτέρως προς ικανοποίησιν της αιρέσεως των Φαρισαίων, οι οποίοι είχον ανησυχήσει τα μέγιστα εκ της απηχήσεως του κηρύγματος του Ευαγγελίου μεταξύ των Ελληνιστών Ιουδαίων και ιδιαιτέρως μετά την μεταστροφήν του Φαρισαίου Παύλου, εκ της μεταστροφής του Εθνικού Κορνηλίου υπό του Πέτρου και των οικείων του ( Πραξ. 10) εις την Καισάρειαν, και εκ της επεκτάσεως του Ευαγγελίου εις Φοινίκην, Κύπρον και Αντιόχειαν, όπου εγίνοντο ήδη δεκτοί εις την Εκκλησίαν και Εθνικοί. Η Εκκλησία είχε πλέον υπερβή τα όρια του Ιουδαϊσμού και ο έλεγχός της είχεν εκφύγει της δυνατότητος του Μ. Συνεδρίου. Βεβαίως, ο Πέτρος, ο οποίος είχε βαπτίσει τον πρώτον Εθνικόν, τον Κορνήλιον, διεσώθη τελικώς, αλλ’ απώλεσεν οριστικώς την ηγετικήν του θέσιν εις την αρχέγονον Εκκλησίαν, διαφυγών «εις έτερον τόπον» ( Πραξ. 12,17), περί του οποίου θα ομιλήσωμεν εν συνεχεία. Και ναι μεν επανήλθεν εις Ιεροσόλυμα αμέσως μετά την παρέλευσιν του κινδύνου, όπως σαφώς προκύπτει εκ της συμμετοχής του εις την Αποστολικήν Σύνοδον (Πραξ. 15), αλλ’ η θέσις του δεν ήτο πλέον καθοριστικής σημασίας, διότι οι νέοι ηγέται της Εκκλησίας ήσαν, εις μεν τα Ιεροσόλυμα ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, εις δε τον Ελληνο-ρωμαϊκόν χώρον ο Παύλος. Μετά την φυγήν του εξ Ιεροσολύμων το 44 μ.Χ., ο Πέτρος περιέπεσεν οριστικώς εις δευτερεύουσαν θέσιν.

Ιακωβος ο Αδελφόθεος εποίμανε την Εκκλησίαν των Ιεροσολύμων και, κατ’ επέκτασιν, την καθ’ όλου Εκκλησίαν μετά μεγίστης συνέσεως, επηρεάσας καθοριστικώς την εξέλιξιν των πραγμάτων εις αυτήν. Πρέπει δε να τονίσωμεν ευθύς εξ αρχής, ότι η προώθησις αυτού στην ηγεσίαν της Εκκλησίας δεν απετέλει φυσιολογικήν εξέλιξιν, καθόσον ούτος δεν ανήκε στον κύκλον των Δωδεκα Μαθητών του Ιησού Χριστού, όπως εσφαλμένως υπεστήριξεν ο Ιερώνυμος (Αdv. Helvidium, 13) ταυτίσας αυτόν προς τον εκ των Δώδεκα Ιάκωβον τον Αλφαίου. Κατά την μαρτυρίαν του Ευαγγελιστού Ιωάννου (2,12. 7,5), οι τέσσαρες κατά σάρκα αδελφοί του Ιησού Χριστού, Ιάκωβος, Ιωσής, Σίμων και Ιούδας, σαφώς διεκρίνοντο των Δώδεκα Μαθητών και δεν επίστευον εις αυτόν, ει μη μόνον μετά την ανάστασιν (Πραξ. 1,13-14. Α ´ Κορ . 9,5) το αυτό δε τονίζει και ο Παύλος, ο οποίος, γράφων περί των εμφανίσεων του Αναστάντος τονίζει, ότι ο Χριστός ενεφανίσθη κεχωρισμένως «τοις δώδεκα» και «έπειτα ώφθη Ιακώβῳ, είτα τοις αποστόλοις πάσιν» (Α ´ Κορ. 15,5-7). Αλλά και η αρχαία παράδοσις διακρίνει τον αδελφόν του Χριστού Ιάκωβον από τους Δώδεκα Αποστόλους, καταλέγουσα ενίοτε αυτόν μεταξύ των Εβδομήκοντα (Βλ. Ανδρ έου Κρήτης Ιεροσολυμίτου, Βίος και Μαρτύριον του Αγίου Ιακώβου, εν Α. Παπαδοπούλου – Κεραμέως, Ανάλεκτα Ιεροσολυμητικής Σταχυολογίας , τ. Α´ , Πρβλ. Μ. Α. Σιώτου, Το πρόβλημα των Αδελφών του Ιησού, 1950, ένθα εξονυχιστική εξέτασις της εκκλησιαστικής παραδόσεως). Σημειωθήτω δε ότι, ομιλούντες περί «αδελφών» του Χριστού, πρέπει να έχωμεν κατά νουν το του Ωριγ ένους «αδελφούς μεν ουκ είχε φύσει, ουδέ της Παρθένου τεκούσης έτερον, ουδ’ αυτός εκ του Ιωσήφ τυγχάνων. Νόμω τοιγαρούν εχρημάτισαν αυτού αδελφοί υιοί Ιωσήφόντες εκ προτεθνηκυίας γυναικός» (Εις Ιω άν. 2,12), καίτοι δεν είναι αβάσιμος και η γνώμη ότι οι αδελφοί του Κυρίου ήσαν «εξάδελφοι» αυτού, όντες τέκνα του Κλεόπα ή Κλωπά, συζύγου της Μαρίας, εκ της ομάδος των γυναικών αι οποίαι υπηρέτουν τον Ιησούν, και αδελφού του Μνήστορος Ιωσήφ (Βλ. Μ. Α. Σιώτου, ενθ’ ανωτ.). Αρχαίαι, επίσης, παραδόσεις της Εκκλησίας τονίζουν ότι ο Ιάκωβος αφιερώθη εις τον Θεόν γενόμενος Ναζιραίος, ένεκα δε της αγιότητός του ωνομάσθη «ωβλίας» ή «δίκαιος», ως εφαρμόζων επιμελώς όλας τας διατάξεις του Μωσαϊκού Νομου ( Πρβλ. Ευσεβίου, Εκκλ. Ιστ. Β´ , 1. 2,19). Κατά το «Καθ’ Εβραίους Ευαγγέλιον», ο Ιάκωβος παρέστη εις τον Μυστικόν Δείπνον του Χριστού, ενώ Κλήμης ο Αλεξανδρεύς διασώζει παράδοσιν, κατά την οποίαν η προβολή του Ιακώβου εις την Εκκλησίαν ήρχισεν αμέσως μετά την ανάληψιν του Ιησού Χριστού (Βλ. Υποτυπώσεις VΙ, εν Ευσεβίου, Εκκλ. Ιστ. Β, 1 και Β, 13, 4-7).

Εν πάση περιπτώσει, όπως και προηγουμένως είπομεν, ο διωγμός της ηγεσίας της Εκκλησί ας των Ιεροσολ ύμων υπό του Ηρῴδου Αγρίππα Α´ ήτο απόρροια συμφωνίας αυτού με την Ιουδαϊκήν θρησκευτικήν ηγεσίαν και κυρίως με την αίρεσιν των Φαρισαίων. Τούτο δε αποδεικνύεται εκ του γεγονότος ότι μετά την θανάτωσιν του Ιακώβου του Ζεβεδαίου και την σύλληψιν του Πέτρου, η ηγεσία της Εκκλησίας δεν ανετέθη εις ένα οιοδήποτε άλλο πρόσωπον εκ των Δωδεκα Αποστ όλων, αλλ’ εις τον Ιάκωβον, ο οποίος, ως έχων δαυιτικήν καταγωγήν, ενέπνεε, φαίνεται, εμπιστοσύνην εις την Ιουδαϊκήν ηγεσίαν, λόγω και της πηγαίας κατά Νόμον ευσεβείας του. Τούτο σημαίνει ότι η ανάρρησις του Ιακώβου δεν υπήρξεν αποτέλεσμα ελευθέρας βουλήσεως και διαδικασίας των Δώδεκα, αλλ’ επιλογή της Ιουδαϊκής ηγεσίας η οποία και τον επέβαλε – το πολύ-πολύ με την αναγκαστικήν συναίνεσιν του κύκλου των Δωδεκα. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται η άποψις Ρωμαιοκαθολικών ερευνητών, την οποίαν αποδέχονται και τινες Διαμαρτυρόμενοι, όπως ο Η. Conzelmann (εν ΖΝ W 39/1940), ότι προ της διαφυγής του εξ Ιεροσολύμων ο Πέτρος «ανέθεσε»(!) την ηγεσίαν της Εκκλησίας εις τον Αδελφόθεον. Το αυτό ισχύει και δια την άποψιν ότι η προβολή αυτού ωφείλετο εις τον κατά σάρκα συγγενικόν δεσμόν του μετά του Ιησού Χριστού και μάλιστα ότι δια του τρόπου τού του ενεφανίσθη ο τύπος του χριστιανικού Χαλιφάτου, όπως αργότερα το Ισλαμικόν, κατά τούς Εd. Μeyer (Ursprung und Anfänge des Christentums, 1921, τ. 3, σ. 224) και Η. Fr. Von Campenhausen (Aus der Frühzeit des Christentums, 1963, σ. 135 εξ ., 146-151. Πρβλ. Η. Von Dobschütz, Probleme der Aposolischen Zeitalters, 1904, σ. 274 εξ.). Ενταύθα πρέπει να υπομνησθή ότι, από του σταυρού, ο Ιησούς δεν ανέθεσε την επιμέλειαν της Μητρός του εις τον Ιάκωβον ή ένα εκ των άλλων κατά σάρκα συγγενών του, αλλ’ εις τον Ιω άννην ( Ιωάν. 19,26-27). Η δε εμφάνισις του Αναστάντος και εις τον Ιάκωβον (Α ´ Κορ. 15,7), απετέλει, προφανώς, παρότρυνσιν προς αυτόν να πιστεύση.

Διαβάστε τη συνέχεια

†26 Οκτωβρίου

Μνήμη του αγίου και ενδόξου μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού Δημητρίου του Μυροβλύτου

Συναξάρια και Βίοι Αγίων κατά την εκκλησιαστική παράδοση των Μηναίων
Εισαγωγή, απόδοση, σχόλια Γεώργιος Γ. Παπαδημητρόπουλος
Τόμ . Α, , Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος, Ἀθήνα 2025,εκδ. Αποστολικής Διακονίας, σελ. 322-324

Στιχ . Δημήτριον νύττουσι λόγχαι, Χριστέ μου.
Ζηλούντα πλευράς λογχονύκτου σης πάθος

Μτφ. Τον Δημήτριο τον κέντησαν με λόγχες, Χριστέ μου, αφού ζήλευε το πάθος της δικής Σου λογχόνυκτης πλευράς (1)

 Ο ένδοξος μεγαλομάρτυς Δημήτριος έζησε κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284-304 μ.Χ.) (2) και Μαξιμιανού (286-305 μ.Χ.) (3) και καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν ευσεβής εκ γονέων και διδάσκαλος της χριστιανικής πίστεως. Όταν δε ο Μαξιμιανός μετέβη στην Θεσσαλονίκη πρόσταξε και τον συνέλαβαν, αφού ήταν [περιβόητος για την αρετή του και την βαθιά του πίστη στον Χριστό, και τον έκλεισαν στη φυλακή.

Ο Μαξιμιανός καυχιόταν για ένα άνδρα, ονόματι Λυαίο, ο οποίος ήταν γιγαντόσωμος και ρωμαλέος και έτσι υπερτερούσε όλων. Ο αυτοκράτορας δε, για να τον τιμήσει, προέτρεπε τους Θεσσαλονικείς να εισέλθουν στο στάδιο και να πολεμήσουν μαζί του. Τότε ένας χριστιανός νεανίας, ονόματι Νέστωρ, προσήλθε στον άγιο Δημήτριο που ήταν φυλακή, και του είπε: «Δούλε του Θεού, θέλω να πολεμήσω με τον Λυαίο· προσευχήσου για χάρη μου στον Κύριο». Ο δε Άγιος, αφού πρώτα τον σταύρωσε στο μέτωπο με το σημείο του Σταυρού, του είπε: « Και τον Λυαίο θα νικήσεις και για τον Χριστό θα μαρτυρήσεις». Όθεν ο Νέστωρ, παίρνοντας θάρρος από τα λόγια αυτά του Αγίου, αντιπαρατάχτηκε στον Λυαίο, τον θανάτωσε και έτσι κατέβαλε την αλαζονεία του.

Ο Μαξιμιανός καταντροπιάστηκε από το γεγονός ότι το καύχημά του, ο Λυαίος, είχε τέτοιο ταπεινωτικό και απροσδόκητο τέλος. Ερεύνησε όμως την υπόθεση και έμαθε ότι αίτιος της σφαγής του Λυαίου ήταν ο άγιος Δημήτριος. Τότε έστειλε αμέσως στρατιώτες στη φυλακή, με την εντολή να του κατατρυπήσουν πέρα ως πέρα την πλευρά με λόγχες. Οι στρατιώτες εκτέλεσαν την εντολή και έτσι ο ένδοξος μεγαλομάρτυς Δημήτριος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο και κοσμήθηκε με το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Πάμπολλα δε θαύματα και παράδοξες ιάσεις επιτελούσε ο Άγιος μετά την τελευτή του. Εν συνεχεία, πάλι με προσταγή του Μαξιμιανού, οι στρατιώτες αποκεφάλισαν τον άγιο Νέστορα (4).

[Με τον τρόπο λοιπόν αυτό θανατώθηκε ο μεγαλομάρτυς Δημήτριος και το τίμιο λείψανό του κειτόταν καταγής. Μετά ταύτα το σήκωσαν μερικοί φιλόχριστοι και, αφού το νεκροστόλισαν και το περιέβαλαν με σκόνη, το ενταφίασαν θεοφιλώς και με ξεχωριστή ευλάβεια. Ἐνας δε υπηρέτης του Αγίου, ονόματι Λούπος ο οποίος βρισκόταν εκεί κατά τη στιγμή που εκείνος υφίστατο τη μακάρια σφαγή, έβαλε, όσο μπόρεσε, από το ιερό εκείνο αίμα επάνω στο επώμιο του Μάρτυρος. Επίσης, με το μαρτυρικό αίμα έχρισε και το δακτυλίδι που ο μάρτυρας φορούσε. Έτσι, λοιπόν, διαμέσου αυτών, ο υπηρέτης εκείνος επιτελούσε πολλά και μέγιστα θαύματα. Η φήμη δε των θαυμάτων αυτών διαδόθηκε σε κάθε γωνιά της Θεσσαλονίκης. Όπως ήταν φυσικό, το γεγονός αυτό δεν ήταν δυνατόν να ξεφύγει από την προσοχή του Μαξιμιανού και να μην υποκινήσει τον φθόνο του Διαβόλου. Για τον λόγο αυτό, ο θαυμαστός εκείνος υπηρέτης συνελήφθη αμέσως και θανατώθηκε] (5).

(1) Βλ. Ιωάν. ιθ, 34.

(2) Βλ. 5 Ιανουαρίου, Συναξάριο αγίων μαρτύρων Θεοπέμπτου και Θεωνά, σημ. 33.

(3) Βλ. 19 Ιανουαρίου, Συναξάριο αγίας μάρτυρος Ευφρασίας, σημ. 114.

(4) Ο αποκεφαλισμός του αγίου Νέστορος προηγήθηκε της σφαγής του μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.

(5) Το κείμενο που είναι μέσα σε παρένθεση είναι η πρώτη παράγραφος- μετάφραση-από το καταχωρημένο στο Μηναίο κείμενο του Συμεών του Μεταφραστή, στο οποίο γίνεται λόγος για θαύματα του Μεγαλομάρτυρος. Ας σημειωθεί εδώ ότι ο πανένδοξος μεγαλομάρτυς Δημήτριος συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πλέον λαοφιλείς Αγίους της Εκκλησίας μας. Ζει βαθιά στις καρδιές όλων των ορθοδόξων και όλως ιδιαίτερα των Θεσσαλονικέων, οι οποίοι τον τιμούν και τον δοξάζουν ως συμπολίτην τους, ως πολιούχο και ως προστάτη. Η ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι συνυφασμένη με τη μαρτυρική μορφή του αγίου Δημητρίου.

Δειτε το Αφιερωμα Η προσφορά της Εκκλησίας στο Έπος του '40 και στην Κατοχή

Σε μία Ευρώπη που αγωνίσθηκε κατά του ναζισμού,
Σε μία Ελλάδα που αντιστάθηκε στον φασισμό,
Η Εκκλησία αναλαμβάνει το χρέος της έναντι της ιστορίας

Ακούστε τις ομιλίες  από την εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου  "ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ '40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ" της Ι. Συνόδου  στο Μέγαρο Μουσικής (26 Νοεμβρίου 2000)*

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ † Οι Έλληνες να διαφυλάξουν αλώβητη την προγονική κληρονομιά και να την παραδώσουν επαυξημένη στις νέες γενιές
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ † Η Εκκλησία έφερε τον σταυρό της τριπλής Κατοχής με μαρτυρικό τρόπο βοηθώντας το έθνος στη βιολογική και πνευματική του επιβίωση
ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ Ανεκτίμητη η προσφορά του κλήρου στην Εθνική Αντίσταση
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ Αδιαμφισβήτητη η συμμετοχή του κλήρου στον αγώνα της ελευθερίας και της Αντίστασης
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ † Η θυσιαστική προσφορά της Εκκλησίας στο λαό αποτελεί παράδοση του Γένους μας
ΒΛΑΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ Με αυταπάρνηση και εθνική ευαισθησία η προσφορά της Εκκλησίας στο Έθνος
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΣ, ΓΕΝ. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ Ο ολοκληρωτισμός με το απάνθρωπο προσωπείο του επιχείρησε να σταματήσει την ανθρώπινη ιστορία
*Από το αρχείο του Μητροπολίτου Φαναρίου κ. Αγαθαγγέλου, Γενικού Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ
στη ραδιοφωνική εκπομπή της Αποστολικής Διακονίας «Ταξιδεύοντας στον κόσμο του βιβλίου» (19/ 10, 26/10/2008)
Μέρος Α  -   Μέρος Β  -   Μέρος Γ  -   Μέρος Δ

Άρθρα για την Κατοχή

Φωνή συμπαραστάσεως και διαμαρτυρίας από Ετεροδόξους

Το διάβημα της Ορθοδόξου Ελληνικής Εκκλησίας και του πνευματικού κόσμου της εποχής για την διάσωση των Εβραίων

Ο αγώνας και η συναντίληψη των Ορθοδόξων Εκκλησιών

Αρχείον και καθημερινά περιστατικά γεγονότα επί ιταλικής και γερμανικής κατοχής

Η αντίδραση του Χίτλερ και η συνάντησή του με τον Μουσολίνι στη Φλωρεντία

Συναξάρι Εθνομαρτύρων Κληρικών

Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ μιλάει για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση

Ο χαμένος λόγος του Σεφέρη της 6ης Απριλίου του 1941 στους ξένους ανταποκριτές μια ώρα μετά την εισβολή των Γερμανών

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος την 29η Απριλίου 1941

Mυστικές επιστολές μεταξύ Χίτλερ και Μουσολίνι