Ο Αρειανισμός ο συγκλονίσας τον χριστιανισμόν κατά τα πρώτα αυτού βήματα και επιχειρήσας να καταστήση αυτόν απλούν φιλοσόφημα δεν εξερράγη αποτόμως κατά τας αρχάς της
Ο Όσιος Κορδούης ο Ομολογητής
Οσιος o Κορδούης (1) της Ισπανίας Επίσκοπος «σώφρονι πίστεως αρετή δεδοκιμασμένος ανήρ, λαμπρυνόμενος ταις υπέρ ευσεβείας ομολογίαις» (2), καταγωγής Αιγυπτιακής κατά τον Ζώσιμον (3), γεννηθείς
Σπουδαιότης της Α’ Οικουμενικής Συνόδου
Ίνα κατανοηθή η σπουδαιότης αυτής της Συνόδου, πρέπει να εκτεθή ενταύθα δια βραχέων ο φιλοσοφικός οργασμός των πνευμάτων της εποχής εκείνης, όστις έτεινε να καθυποτάξη
Η δοξολογική κατανόηση της ζωής και της Ιεραποστολής
Όταν χρησιμοποιούμε εκφράσεις και έννοιες, όπως «δόξα Θεού», « δοξολογική στάση», «εις δόξαν Θεού», οι περισσότεροι συνήθως σκεπτόμαστε κάτι που προσφέρεται στο Θεό, μια υμνολογική
Ὁ Ἁγιορείτης Μοναχός Μάξιμος ὁ Γραικός
Τό σπουδαῖο θέμα τοῦ Διεθνοῦς Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου, ὑπό τόν πολυσήμαντο τίτλο : ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ (Κύριλλος καί Μεθόδιος, Ἡσυχασμός, Ἅγιον
Ομιλία Δ΄ – Εις το Ευαγγέλιον της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας και περί ευσπλαγχνίας και ευποιίας
1. Την περασμένη Κυριακή η Εκκλησία εμνημόνευε την απερίγραπτη φιλανθρωπία του Θεού προς εμάς που παρουσιάζεται με την παραβολή του σεσωσμένου ασώτου. Την σημερινή Κυριακή
Εις την κατά τόν σεσωσμένον άσωτον του Κυρίου παραβολήν
[… 10. «Κάποιος άνθρωπος λοιπόν», λέγει, «είχε δυό υιούς». Διότι η διαφορά της γνώμης εχώρισε σε δύο την μία φύση και η διάκρισις μεταξύ αρετής
Ομιλία εις την κατά τον Τελώνην και τον Φαρισαίον του Κυρίου παραβολήν
Το σύνολο του ανθρωπίνου γένους διαχωρίζεται σε δύο τάξεις, διά της παρουσιάσεως του Τελώνου και του Φαρισαίου, την των ταπεινών και την των υπεροπτών. Το
Ο Δυτικός Ορθολογισμός ως πρόβλημα
Η μηχανή και το άτομο είναι παγκόσμια αποκτήματα του δυτικού πολιτισμού. Τον ερχομό τους επέτρεψε η βιβλική, και μόνον, αποκάλυψη. Η Βίβλος απορρίπτει τις κοσμικές
Ντοστογιέφσκυ και Ορθοδοξος μοναχισμός
Αφού σας ευχαριστήσω για την τιμή που μού κάνετε να μιλήσω για τον Ντοστογιέφσκυ, εκατό χρόνια υστέρα από το θάνατό του, οφείλω να ομολογήσω ειλικρινά