ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ  ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ   ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ"
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
  ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ   ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ   ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Φωνή Κυρίου |Διακονία | Εορτολόγιο | Πολυμέσα

πίσω


Φωτογραφικό υλικό

Initial Thoughts toward an Orthodox Foreign Mission

Η μέθοδος της ιεραποστολής

Η ιεραποστολική δράσις του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί τη βάσει των αρχών των αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου εις την Ευρώπη και αλλαχού

Η Εκκλησία προσεύχεται για την Ιεραποστολή

Οικουμενική Πεντηκοστή
Η Βυζαντινή εικόνα της Πεντηκοστής

Η Ορθόδοξη Εκκλησία και το σύγχρονο Ιεραποστολικό έργο

Ιεραποστολή: χρέος κάθε χριστιανού

«Δεύτε λάβετε φως»

Ορθοδοξία και Ιεραποστολή

Η δοξολογική κατανόηση της ζωής και της Ιεραποστολής

Πρόσκληση επανευρέσεως της ταυτότητας του Ανθρώπου

Φυλετικές διακρίσεις και Ορθοδοξία

Οι άγγελοι και η Ιεραποστολή

Το παγκόσμιο όραμα στην εκκλησιαστική ζωή και δράση

Η ορθόδοξη ιεραποστολή είναι ιμπεριαλιστικό ή απελευθερωτικό κίνημα;

Το κήρυγμα της βυζαντινής ιεραποστολής και οι απόστολοι των Σλάβων Κωνσταντίνος (Κύριλλος) και Μεθόδιος

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ: Μία χαρακτηριστική ιστορία

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Τομέα Ιεραποστολής πατήστε εδώ

 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ

Η εβδομάδα που κορυφώνεται στην Κυριακή της Ορθοδοξίας έχει οριστεί από την Εκκλησία μας ως χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου καλούνται τα μέλη της να συγκεντρώνουν με ιδιαίτερη προσοχή τη σκέψη τους στο έργο της Ιεραποστολής. Τους ζητείται από το υστέρημα ή το περίσσευμά τους να ενισχύσουν υλικά το μεγάλο αυτό έργο, που έχει τόσες συγκεκριμένες κι επείγουσες ανάγκες. Είναι κι αυτό μια μορφή κοινωνίας της αγάπης που μεταποιείται σε πνεύμα. Τους ζητείται όμως ιδιαίτερα να συμπαρασταθούν στην Ιεραποστολή με την προσευχή τους. Δηλαδή με την ενέργεια εκείνη που εκφράζει καλύτερα από ο,τιδήποτε άλλο την καθολικότητα της Εκκλησίας, μια και συνδέει τη γη με τον ουρανό, το παρόν με την αιωνιότητα.

Και τα δύο αυτά αιτήματα που απευθύνει η Εκκλησία στον πιστό λαό μαρτυρούν από μια άλλη πλευρά την καθολικότητά τους, μια και τα βρίσκουμε στην παράδοσή τους από την εποχή κιόλας των Αποστόλων.

Στις σύντομες σκέψεις που θα ακολουθήσουν, θα ασχοληθούμε με την προσευχή για την Ιεραποστολή, αφήνοντας σε άλλη ευκαιρία τη συλλογή υλικών προσφορών, που στα παλιά χρόνια ονομαζόταν λογία.

Οι Πράξεις των Αποστόλων μάς διηγούνται στο Δ΄ κεφάλαιο ότι, όταν το Συνέδριο των Ιουδαίων άφησε ελεύθερους τους αποστόλους Πέτρο και Ιωάννη, απειλώντας τους όμως με τιμωρίες αν συνέχιζαν να κηρύττουν, αυτοί γύρισαν στους αδελφούς και τους ανακοίνωσαν τα καθέκαστα. Τότε η Εκκλησία ξέσπασε σε προσευχή, που το κύριο αίτημά της ήταν να ενισχύσει ο Θεός τους Αποστόλους «μετά παρρησίας πάσης λαλεῖν τόν λόγον σου» (δ΄29). Και το αίτημα αυτό εισακούστηκε. Γιατί αμέσως μετά, μάς λένε οι Πράξεις, ο τόπος που προσεύχονταν σάλεψε και «ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου, καί ἐλάλουν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ μετά παρρησίας» (δ΄31).

Αυτή η ζωντανή εμπειρία της Εκκλησίας πάνω στη δύναμη της προσευχής έκαμε τους Αποστόλους να ζητούν αυθόρμητα από τους πιστούς να τους συμπαραστέκουν με προσευχές στο έργο της Ιεραποστολής.

Αυτό εννοεί ο απ. Παύλος όταν εκμυστηρεύεται στους πιστούς της Ρώμης το σχέδιό του, να κηρύξει το λόγο στην Ισπανία και τονίζει ότι αυτοί θα τον προπέμψουν προς τα εκεί (Ρωμ. ιε΄ 24). Το ίδιο επίσης εννοεί όταν ζητά από τις διάφορες Εκκλησίες να προσεύχονται γι'αυτόν (Α΄ Θεσ. ε΄25, Εβρ. ιγ΄ 18). Ακόμη πιο απερίφραστα, για μας, το διατυπώνει στους Θεσσαλονικείς, όταν λέει: «Τό λοιπόν, προσεύχεσθε, ἀδελφοί, περί ἡμῶν, ἵνα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου τρέχῃ καί δοξάζηται, καθώς καί πρός ὑμᾶς» (Β΄ Θεσ. γ΄ 1). Τήν ίδια παράκληση επαναλαμβάνει και στις επιστολές που έγραψε από τη φυλακή στη Ρώμη: «... προσευχόμενοι... καί ὑπέρ ἐμοῦ, ἵνα μοι δοθῇ λόγος ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματός μου», για να γνωστοποιήσω άφοβα «τό μυστήριον τοῦ εὐαγγελίου» (Εφεσ. στ΄ 18.19) ή «... προσευχόμενοι... καί περί ἡμῶν, ἵνα ὁ Θεός ἀνοίξῃ ἡμῖν θύραν τοῦ λόγου...» (Κολ. δ΄3).

Ο ιεραπόστολος, έστω κι αν έχει κληθεί προσωπικά από τον ίδιο το Χριστό, όπως ο απ. Παύλος, δεν ενεργεί ποτέ ως μονάδα, σαν ένα είδος ακροβολιστή, αλλά είναι ενταγμένος στην Εκκλησία, δηλαδή στο σώμα του Χριστού. Έτσι το έργο του, όσο κι αν διακρίνεται από μεγάλα κατορθώματα, δεν είναι δικό του, αλλά της Εκκλησίας. Της Εκκλησίας που προσεύχεται γι' αυτόν. Της Εκκλησίας που φυτεύεται από αυτόν. Της Εκκλησίας που διαρκώς ευρύνεται για να περιλάβει σωτηριολογικά στους κόλπους της όλο τον κόσμο, ώστε να τον μεταποιήσει σε Βασιλεία των Ουρανών.

Η. Βουλγαράκης