ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ  ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ   ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ"
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
  ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ   ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ    ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Φωνή Κυρίου | Διακονία | Εορτολόγιο | Πολυμέσα

πίσω


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Πρόλογος

Οι πηγές της πίστεως 1-12

Ο Χριστιανικός Θεός 13-21

Ο Χριστιανικός Θεός 22-28

Ανθρωπολογία 29-39

Ανθρωπολογία 40-55

Τριαδολογία 56-65

Χριστολογία 66-72

Χριστολογία 73-78

Η Θεοτόκος 79-83

Η Απολύτρωση 84-94

Εκκλησιολογία 95-101

Εκκλησιολογία 102-113

Η Θεία Χάρις 114-121

Η δικαίωση του ανθρώπου 122-132

Η πλήρωση του Ευαγγελικού Νόμου 133-138

Τα μέσα της χάριτος 139-147

Τα μέσα της χάριτος 148-157

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 158-168

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 169-172

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 173-191

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 192-201

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 202-206

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 207-213

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 214-217

Σημειώσεις

ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πρόλογος

Εισαγωγή

Αρθρον πρώτον

Αρθρον δεύτερον

Αρθρον τρίτον

Αρθρον τέταρτον

Αρθρον πέμπτον

Αρθρον έκτον

Αρθρον έβδομον

Αρθρον όγδοον

Αρθρον ένατον

Αρθρον δέκατον

Αρθρον ενδέκατον

Αρθρον δωδέκατον

Παράρτημα

Εντολή πρώτη

Εντολή δευτέρα

Εντολή τρίτη

Εντολή τετάρτη

Εντολή πέμπτη

Εντολή έκτη

Εντολή εβδόμη

Εντολή ογδόη

Εντολή ενάτη

Εντολή δεκάτη

Υποσημειώσεις

1 - 25

26 - 50

51 - 75

76 - 100

101 - 150

151 - 200

201 - 250

251 - 300

301 - 350

351 - 400

401 - 450

451 - 491

Κατπιν δα το Θεο νακλται στν ξωτερικ δημιουργα. Ο φυσικς κσμος εναι τ κτοπτρο τς μεγαλωσνης το Θεο. Οποιος κοιτξει τν κσμο μ βλμμα θλωτο κα καθαρ, νιχνεει σ᾿ ατν τ σημδια το Θεο. Στν μορφι τν κτισμτων καθρεφτζεται μορφι το κτστη. ᾿Ανακλνται σ᾿ ατ ο διτητες το πλαστουργο, διατερα πανσοφα κα παντοδυναμα του. «Ο ορανο διηγονται δξαν Θεο»20, ναφωνε κθαμβος ψαλμωδς. Πργματι, εναι τσο μορφος κσμος, τσο ριστουργηματικ πλασμνος, τσο ρμονικ ρχιτεκτονικ του δμηση, στε νθρωπος, τν ποον δν χει ποτυφλσει μαρτα, σ κθε βμα του ν᾿ νιχνεει τ σοφα το πλστη κα ν᾿ νυμνε τ πειρο μεγαλεο κα τν κατλυτη δξα του. Ετσι, ατ πο παραμνει πκρυφο κα διγνωστο στν οσα το Θεο, φανεται κα διαγινσκεται στ θεα του νργεια πο εναι θεατ ψη τς θετητος, ποτυπομενο στ ργο πο ατ τσο πλοσια κα πνσοφα «κ το μηδενς» πλαστοργησε. «Τ γρ ἀόρατα ατο –λγει Παλος– π κτσεως κσμου τος ποιμασι νοομενα καθορται, τε ἀΐδιος ατο δναμις κα θειτης»21. Ετσι πομνει ναπολγητος νθρωπος, πο, σκοτισμνος π τ πθη του, μνει τυφλς στ κπαγλο θαμα το Θεο, μ μπορντας ν προσφρει δοξολογικ εχαριστα στν πανσοφα κα τ δναμη το Πλστη του.

Παρλληλα μ τν ξωτερικ ατ φανρωση, πρχει κα μα λλη πολ σπουδαιτερη κα σημαντικτερη, φανρωση πο κανε διος Θες στ πρσωπο το σαρκωθντος Λγου του22. ᾿Εδ μς μλησε ατοπροσπως Θες. Η φανρωσ του ταν μεση. Ο Λγος το Θεο, ναλαμβνοντας τν νθρπινη φση κα ζντας προσωπικ στν κσμο, φανρωσε κενο πο εχεν ρχικ νθρωπος, τν ληθιν θεογνωσα, κα πο τσο λγιστα χασε στν τραγωδα τς ᾿Εδμ. Κα δν φανρωσε μν Χριστς τ πρρητο βθος τς οσας το Θεο, γιατ ατ δν μποροσε ν γνει, κα φυσικ χι π τ μερι το Λγου τς ζως, λλ π τ μερι το πλσματος, τ ποον –παναλαμβνουμε– δν διαθτει μι ττοια δυναττητα ποδοχς το φσει λπτου κα περινοτου· φανρωσε μως ,τι λλο φοροσε τν Θε, φωτζοντας τ πνεμα το νθρπου μ τ λυτρωτικ φς τς θεας λθειας23, πο ταν παρατητο γι ν γνωρσει τ πλσμα τν ληθιν φση τν πραγμτων, ν λβει ασθηση τς λθειας κα το προορισμο του κα ν᾿ ναλβει πεθυνα στ χρια του τν πθεση τς ζως του. Στ πρσωπο το ᾿Ιησο Χριστο ,τι εχε ν φανερσει Θες, σημεινει τ ποκορφωμ του. Η θεα ποκλυψη κλενει ριστικ24, γονιμοποιομενη στς ψυχς τν νθρπων δι τς τελειωτικς δυνμεως το παναγου Πνεματος.

Στν ρθδοξη γνωσιολογα χει μεγλη σημασα τρπος μ τν ποο τ πνεμα το νθρπου προσπαθε ν μορφσει κποιαν δα γρω π τ ρτημα περ Θεο. Δουλεοντας στς πηγς τς θεας ποκαλψεως –τ βιβλικ μαρτυρα κα τν ερ παρδοση– νος προσπαθε ν προσεγγσει τ θεον μ τ μθοδο τν φαιρσεων. ᾿Αφαιρε δηλαδ π τν δα το Θεο ,τι σχετικ κα πεπερασμνο παρατηρεται στ φυσικ κσμο. Ο Θες, ς τ πλυτο κα πειρο πνεμα, δν εναι ,τι εναι κσμος, δν μπορε ν πκειται σ ποιουσδποτε φυσικος περιορισμος. Δν μπορε ν περιορζεται στν κτατ χρο, ν χει νλιξη στ χρνο, ν εναι μειωμνη δναμ του κ.ο.κ. Ο Θες πρπει ν εναι πειρος, ναλλοωτος, παντοδναμος. Η μθοδος ατ πο, χρησιμοποιντας τ στερητικ λφα (α), προσεγγζει τν Θε φαιρντας π τν δα του κθε ννοια περιοριστικ, συνιστ τ λεγμενη ποφατικ θεολογα, πο ποτελε τν ψυχ τς ρθδοξης γνωσιολογας κα εναι τσο σημαντικ γι τν εσβεια κα τς μυστικς νατενσεις τς ᾿Ορθοδοξας. Γνωρζουμε τν Θε, στ μτρο πο τν γνοομε. Η γνση μας στηρζεται σ μι ρνηση, σ μι φαρεση, φθνοντας τσι στν στερο πυρνα τς θεογνωσας, πο κι ατς δν κφρζει τποτε λλο π τ δικ μας γνωσα κα καταληψα25, μπροστ στ μγεθος τς θεας πειρας. Η καρδι μας μυσταγωγεται, καλπτεται π τ θεο γνφο26 κα ναλεται στ νκφραστο μυστριο το Θεο, τ ποο ζε σωτερικ μ ταπενωση κα γπη. Φυσικ πρχει κα καταφατικ θεολογα πο συμπληρνει τν ποφατικ κα στηρζεται σ καταφατικος περ Θεο ρισμος, σημαντικτερος τν ποων εναι πλυτη δα το ντος· «᾿Εγ εμι ν»27. Κατ τ μθοδο τν καταφσεων, ,τι καλ παρατηρομε στ φυσικ κσμο τ ποδδουμε σ πρτατο βαθμ στ περτλειο θεο ν. Ετσι σ πλυτο μτρο ποδδουμε στν Θε τν γαθτητα, τ δικαιοσνη, τν γιτητα, τν γπη κ.τ.. Στ συγκερασμ τν δο ατν μεθδων –μ προεξρχον πντοτε στοιχεο τ ποφατικ– στηρζεται ληθιν περ Θεο γνση, πως μς τ φανρωσε θεα ποκλυψη, αἰώνιος λγος το Θεο.

᾿Απ σα μχρι τοδε επαμε, συνγεται τι νθρπινος νος εναι πολ μικρς, δν παρκε π μνος του, δν ντχει στ γνωστικ θεαν νβαση. ᾿Εδ χρειζεται κποιο λλο στοιχεο σχυρτερο μ τ ποο ν μπορσει νθρωπος ν πλησισει κπως σφαλστερα τν περβατικ Θε. Τ στοιχεο ατ τ νομζουμε πστη. Εναι δ πστη δναμη ξυψωτικ πο μπορες να σημεο φυσικ– ν προσεγγσει τ ρρητο μυστριο, χωρς –παναλαμβνουμε– ν παρχει τ δυναττητα κατανοσεως τς θεας οσας κα τν περβατικν θεων ληθειν, πο, σ ποιαδποτε κατσταση το νοοντος ποκειμνου, δν παουν ν εναι νφικτες σ κθε νοητικ δυναττητα το κτσματος. Η πστη εναι μλλον χαρισματικ διασθηση, κατσταση συνεπαρμνης καρδας, στν ποαν νακλται28, φεγγζει μυστικ θεα φανρωση. Εναι πλ κατφαση στν λθεια το Θεο, πολυπραγμνητη συγκατθεση στν αἰώνιο κα κατλυτο λγο του, να ταλντευτο να στ θεα ποκλυψη29. Η πστη εναι φιρωση, μπιστοσνη, δσιμο λεθερο στν λθεια κα τ θλημα το Θεο. ᾿Εμπιστεεται κανες τν Θε, στω κι ν δν μπορε γνωστικ ν τν προσεγγσει κα ν ξηγσει τς μετ᾿ ατο σχσεις του30. Η πστη εναι δναμη ξυψωτικ πο δουλεει πρα π τ φυσικ δυναμα το πλσματος, εναι τ φτερ πο χρειζεται λογικ παρξη γι ν πετξει στν διγνωστη σφαρα το πλστη της. Κα ατ εναι μνη δυναττητα πο διαθτει. Δν χει λλο τρπο ν σπσει τ κλυφος τς σμφυτης δυναμας της. ᾿Απ τν ποψη ατ πστη εναι δναμη λυτρωτικ κα σωτρια. Εναι κατσταση θεληπτη, δωρε το Πνεματος το Θεο στς πλοϊκς κα συχες καρδις, δση Θεο31, στν ποαν πιστς, ναποθτοντας λκληρη τ ζω του στν πειρδωρη πρνοια το Θεο, ννεται σωτερικ μ τν Κριο, ζε τ στιγμ το Θεο, καταλγοντας στ χαρισματικ θωση τς φσες του.

Κα γερεται τ ρτημα· τ πογνεται νος ( λγος) στ χαρισματικ δισταση τς πστεως; Παει ν λειτουργε, μνει νενεργς στ μυστικ ξυψωτικ ατ βωμα; Τ ρτημα εναι σημαντικ κα μς εσγει στν προβληματικ τν σχσεων μεταξ πστεως κα γνσεως.

Η πντηση κ προοιμου πρπει ν εναι ρνητικ. Ο νος σ καμι περπτωση δν πρακτε, γιατ ατ θ σμαινε τν ξαφνισ του. Ο νος εναι τ σημαντικτερο στοιχεο τς νθρπινης οσας, πχημα μικρ το μεγλου Νο, πο νακλται στ λογικ πλσμα, σν «εκνα» Θεο. Στ νο χει τ κντρο του τ γ κα ατοσυνειδησα το νθρπου. Μ ατν, ς ργανο, λαμβνει ασθηση νθρωπος τσο το Θεο, σο κα τν πραγμτων το φυσικο κσμου πο τν περιβλλουν. Κατπιν μ τ νο του νθρωπος δχεται τς λθειες το Θεο, τς πεξεργζεται κα ντιδρ νλογα σ᾿ ατς. Ο νος εναι τ πρωταρχικ δοχεο παντς ,τι εσρχεται στ συνεδηση. Εναι τ χωνευτρι στ ποο τ διφορα συνειδησιακ στοιχεα θ ποστον τν πρτη κατλληλη διεργασα γι ν περσουν κατπιν σ᾿ λες τς περιοχς τς νθρωπνης πρξεως. Ο νος εναι τ κντρο τς προσωπικτητος πο δν μπορε ν κλεψει, χωρς τν κνδυνο ν᾿ φανιστε μαζ του κα κενη.

προηγούμενη  επόμενη

Για ενημέρωση σχετικά με τα νέα, τις εκδηλώσεις, τις εκδόσεις και το έργο μας παρακαλούμε συμπληρώσετε τα παρακάτω στοιχεία. Για τους όρους προστασίας δεδομένων δείτε εδώ.