ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ  ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ   ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ"
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
  ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ   ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ    ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Φωνή Κυρίου | Διακονία | Εορτολόγιο | Πολυμέσα

πίσω


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Πρόλογος

Οι πηγές της πίστεως 1-12

Ο Χριστιανικός Θεός 13-21

Ο Χριστιανικός Θεός 22-28

Ανθρωπολογία 29-39

Ανθρωπολογία 40-55

Τριαδολογία 56-65

Χριστολογία 66-72

Χριστολογία 73-78

Η Θεοτόκος 79-83

Η Απολύτρωση 84-94

Εκκλησιολογία 95-101

Εκκλησιολογία 102-113

Η Θεία Χάρις 114-121

Η δικαίωση του ανθρώπου 122-132

Η πλήρωση του Ευαγγελικού Νόμου 133-138

Τα μέσα της χάριτος 139-147

Τα μέσα της χάριτος 148-157

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 158-168

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 169-172

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 173-191

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 192-201

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 202-206

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 207-213

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 214-217

Σημειώσεις

ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πρόλογος

Εισαγωγή

Αρθρον πρώτον

Αρθρον δεύτερον

Αρθρον τρίτον

Αρθρον τέταρτον

Αρθρον πέμπτον

Αρθρον έκτον

Αρθρον έβδομον

Αρθρον όγδοον

Αρθρον ένατον

Αρθρον δέκατον

Αρθρον ενδέκατον

Αρθρον δωδέκατον

Παράρτημα

Εντολή πρώτη

Εντολή δευτέρα

Εντολή τρίτη

Εντολή τετάρτη

Εντολή πέμπτη

Εντολή έκτη

Εντολή εβδόμη

Εντολή ογδόη

Εντολή ενάτη

Εντολή δεκάτη

Υποσημειώσεις

1 - 25

26 - 50

51 - 75

76 - 100

101 - 150

151 - 200

201 - 250

251 - 300

301 - 350

351 - 400

401 - 450

451 - 491

«Κα παθντα κα ταφντα».

Τ πθος κα ταφ το Κυρου ποτελον τ πιστγασμα τς φατης «κενσεως» το Λγου. Στ γεγοντα ατ κατληξε μα ζω ντυμνη στν ταπενωση, πνος κα δνη το Υο το Θεο στν πι πικρ στιγμ το νθρπου, στ ζω το πλσματος τ ζυμωμνη μ τση κακοπθεια.

Τ πθος το Κυρου ταν πθος πραγματικ. Δν ταν φασμαγωγα, πφαση πθους, πως ποστριζαν ο Γνωστικο216. Ο Υἱός το Θεο παθε «σαρκ», δηλαδ στν ναληφθεσα σρκα του. Δν παθε φυσικ θεα του φση, ποα ταν παθς κα φθαρτη. Τ πθος πστη νθρπινη, πο ταν φση τρεπτ κα λλοιωτ. Οπως μως πανειλημμνα τονσαμε, τ πθος τς νθρπινης φσεως τ κανε δικ του Θες στ ἀΐδιο πρσωπο το Λγου. ᾿Επνω στ σταυρ παθε Χριστς χι ς νθρωπος ψιλς (κακοδοξα το Νεστορου), λλ᾿ ς Θενθρωπος. Μ τν ννοιαν ατ τ πθος το νθρπου ταν κα πθος το Θεο. Ο Λγος παθε πραγματικ κα πθανε στν ναληφθεσα σρκα του. Μυστριο ββαια μγα κα νεξιχναστο, προσιτ μονχα στ θεωμνη πστη κα ταπενωση.

Στ σταυρ κορυφθηκε πνος κα δνη το Θεανθρπου. Πνος νατιος κα γιος, διτι τποτε δν χρεωστοσε Θενθρωπος στν μαρτα, τς ποας γννημα πρξεν πνος τς πεσμνης φσεως. Ηταν πνος πο γετηκε κοσια ναμρτητος, παρνοντας πνω του τν πνον λων τν μαρτωλν νθρπων. Μ τν τρπο ατ μεταμορφθηκε πνος τς φθαρμνης φσεως, νοφθαλμιζμενος στν πνο το Υο το Θεο. Εκτοτε κθε πνος πο γνεται στ νομα το Κυρου εναι πνος λυτρωτικς κα σωτριος. Λυνει τν μαρτα μ τ φωτι τς θεανθρωπτητος.

Τ σταυρικ πθος το Κυρου εχε σν συνπεια τν κατργηση το θαντου. Μ τ θνατ του Σωτρ πτησε τ θνατο. «Θαντ θνατον πατσας», ψλλει πανηγυρικ ᾿Εκκλησα μας. Γιατ ταν θνατος το Υο το Θεο, πο, κα σν Υἱός νθρπου, οδν φειλε στ θνατο. Τ πικρ σμα τς μαρτας πο σταζε φθορ π ττε πο στν ᾿Εδμ χλασε πρωτκτιστη φση, ρχμενο σ παφ μ τ θνατο τς φθαρσας κα τς θανασας (κατανοομε φυσικ τ σημασα το ξμωρου ατο σχματος), χασε τ σημασα του, πβαλε τ πικρ δηλητρι του, νικθηκε κατ κρτος κα θνατος πρε μα λτελα καινοργια μορφ στν κεαν τς νακαινσεως τν πντων. Εγινε θνατος θνατος, θνατος φθαρτος, ναστημνος θνατος!

Στ σταυρ Θενθρωπος συνντησε τν νθρωπο, τν κατακομματιασμνο π τ γρια κτυπματα το χθρο, τν ψυχορραγοντα στν ρμωση κα τν γκατλειψη217, το πλυνε στοργικ τς πληγς μ τ δικ του αμα, το δεσε τ τραματα μ τ δικ του τρυπημνα χρια, το δωσε ν θηλσει τ ζω π τ δικ του τρυπημνη σρκα, το στεψε τν κεφαλ μ τ δικ του κνθινο στεφνι κα τν κανε πλσμα μορφο κα ραο, μεταγγζοντς του τ δικ του λυτρωτικ κακοπθεια κα μορφα.

Στν ντινομα το μαρτυρικο πθους το Χριστο βρσκει φση τ λση το παρξιακο της δρματος, πο ρχισε ν γρφεται μ τν ποστασα το πρτου νθρπου π τν Θε. Η πρτη κενη ντινομα τς ᾿Εδμ θεραπεεται στ δετερη μεγλη ντινομα το σταυρο· ντινομα το νθρπου στν ντινομα το Θεανθρπου. Ο Γολγοθς νκησε τν ᾿Εδμ, γιατ σ᾿ ατν δν ταν μα φση μονχη, παλεοντας τν κακτητα κα τν γριδα τς μαρτας· σαν δο φσεις κραταις κα θεοδναμες, θεοφρητη σρκα το Χριστο κα πσταση το Θεο Λγου, δεμνες σ μα νωση δισπαστη κα διαχριστη. Ετσι πο χθρς στ σγκρουση στ σταυρ ν μν χει καμι πολτως δυναττητα σωτηρας κα διαφυγς. Ο διβολος στ σταυρ συνντησε μεταμφιεσμνο τν Υἱόν το Θεο, προσκρουσε στ ἂὃὴ῏ὼὃἂὦ῏ τς θεας φσεως ντυμνης τ σρκα το Υο τς Παρθνου. Κα μ χοντας ασθηση το γχειρματς του, τλμησε ν πλξει τν κενωθντα Λγον! Ν κτυπσει κενον πνω στν ποο καμι δν εχε ξουσα. Ν πλξει τν ναμρτητο! ᾿Ανοχθηκε στ μχη κα χασε τ πντα. Γιατ π τν φαινομενικ δναμον νθρωπο, τν κρεμασμνον π τ ξλο τς τιμας, κπορεονταν ο κεραυνο τς θεας δικαιοσνης κα ργς, πο πληξαν μελικτα στν καρδι της τ σατανικ δυναστεα του. Η κνωση το Λγου κνωσε τ διβολο π τν σχ κα τν ξουσα του κα γμισε τν νθρωπο μ Θε. Ο θνατος το Θεο θαντωσε τ θνατο. Ω ντινομα λυτρωτικ κα σωτρια! Πσο πυρπολες τν καρδι τς ᾿Ορθοδοξας, γεμζεις μ ξυγνο ασιοδοξας κα χαρς τος πνευματικος θαλμους της, φθαρτζεις τ χριστοποιημνη σρκα της!

Στ σταυρικ θνατο το Χριστο κολοθησε ταφ του, σημεο κα ατ τς λθειας το θαντου του. Μριμνα γι τν ταφ το νεκρο σματος λαβαν ο κρυφο μαθητς, ᾿Ιωσφ π ᾿Αριμαθαας κα Νικδημος. Τ σμα νταφιστηκε πρχειρα σ μνημεο καιν «λελατομημνον κ πτρας»218, στ ποο καννας λλος προηγουμνως δν εχεν νταφιαστε.

Στ μνμα τ πανακρατο σμα το Χριστο μεινε τρες μρες κα τρες νχτες. Δν γνρισε διαφθορ, γιατ ταν σμα θεοχρητο κα θεοδναμο. Μετ τ χωρισμ του π τν ψυχ, θετητα δν τ γκατλειψε· κα τοτο γιατς πολλκις τονσαμε– νωση τν φσεων στν Χριστν ταν δισπαστη κα διαχριστη. Ατ πο προσλαβεν Χριστς τ δεσε τσο στεν μ τ θετητ του, στε οδποτε πρκειτο ες τ ξς ν τ γκαταλεψει. Μετ τν ᾿Ανσταση το Λυτρωτ τ φθαρτοποιημνο σμα του, νωμνο κα πλι μ τν θνατη ψυχ του, μελλε ν γκαθιδρυθε αἰώνια κα διστατα στος μακαρους κλπους τς Τριδος στν περαντοσνη τς θεας βασιλεας.

Στν τφον Σωτρ τλεσε αἰώνιο σαββατισμ, πο ταν δετερος μετ τν πρτο τς δημιουργας. Οπως Θες, μετ τ πρας το δημιουργικο ργου του τλεσε, τν βδομη μρα, τν πρτο σαββατισμ, κατπαυσε δηλαδ κ τν ργων του, δν τι σα πλστηκαν σαν «καλ λαν», τσι κα Χριστς τλεσε στ μνμα δετερο αἰώνιο σαββατισμ, ξεκουρστηκε π τ λυτρωτικ ργο του, τ ποον εδε τι ταν καλ, σμφωνο μ τν προαινια δημιουργικ βουλ το Πατρς.

᾿Απμενε φυσικ τελειωτικ φση το λυτρωτικο ργου το Χριστο, πανηγυρικ κπρθηση τς φθορς κα το θαντου, τν ποαν πραγματοποησε στν Αδη, εθς μετ τν ποχωρισμ της π τ λικ σμα λογικ ψυχ το ᾿Ιησο. ᾿Απ τ στιγμ ατ φθνει στ ποκορφωμ του τ βασιλικ λυτρωτικ ξωμα το Κυρου. Γιατ στν Αδη δν κατβηκε Χριστς σν νας φαινομενικ δνατος νθρωπος, πως φαινταν στ σταυρ, λλ σν κραταις κπορθητς, σν βασιλις κραταις κα δυνατς, συντρβοντας στ ζωαρχικ παλμη του τ κλεθρα τς φθορς κα σπζοντας τος σκουργιασμνους μοχλος κα τς μπρες το θαντου. Η ψυχ το Χριστο ταν κα ατ θεοχρητη κα θεοδναμη, ς δισπαστα νωμνη μ τ θετητα. Κατεβανοντας, λοιπν, κε, πληξε μ τν στραπ τς θετητς του στν καρδι του τ σκοτειν βασλειο το Αδη, ποος μ φροντας στ σπλχνα του τ φωτι το Θεο, ξμεσε λες τς ψυχς τν νεκρν, πο κρατοσε φυλακισμνες στ νλια βθη του. Η θεοδναμη ψυχ το Κυρου προκλεσε νασττωση στ δηφγο στομχι τς φθορς, τ ποο δν μπρεσε ν κρατσει τ μακβριο περιεχμεν του. ᾿Απδωσε τος νεκρος κοιλι το Αδη, εθς ς ντκρυσε στ βθη της τ βασιλα τς δξης.

Παρλληλα Σωτρ, σκντας στν Αδη τ βασιλικ κα τ προφητικ του ξωμα, κρυξε στος π᾿ αἰῶνος νεκρος «λτρωσιν ψευδ», τ σωστικ το εαγγελικο λγου λθεια. Ποι ταν φση τς διδασκαλας ατς, ποιο κα πσοι τ δχτηκαν κα λυτρθηκαν π τ σκοτειν χωρο το θαντου, δν γνωρζουμε. Οπως παραμνει πντοτε προβληματικ ποδοχ σωτηρας στν Αδη, που δν πρχει μετνοια, ποα εναι παρατητη συνθκη τς σωτηρας. Τ ββαιο εναι, τι δν σθηκαν λοι στ σκοτειν καταγγιο το θαντου. Υπρξαν κα κενοι πο δν πστευσαν στ Λυτρωτ κα δν δχτηκαν τ λυτρωτικ του λθεια.

προηγούμενη  επόμενη

Για ενημέρωση σχετικά με τα νέα, τις εκδηλώσεις, τις εκδόσεις και το έργο μας παρακαλούμε συμπληρώσετε τα παρακάτω στοιχεία. Για τους όρους προστασίας δεδομένων δείτε εδώ.