ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ  ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ  ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ   ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΟΣ"
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ
  ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ   ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ    ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Φωνή Κυρίου | Διακονία | Εορτολόγιο | Πολυμέσα

πίσω


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Πρόλογος

Οι πηγές της πίστεως 1-12

Ο Χριστιανικός Θεός 13-21

Ο Χριστιανικός Θεός 22-28

Ανθρωπολογία 29-39

Ανθρωπολογία 40-55

Τριαδολογία 56-65

Χριστολογία 66-72

Χριστολογία 73-78

Η Θεοτόκος 79-83

Η Απολύτρωση 84-94

Εκκλησιολογία 95-101

Εκκλησιολογία 102-113

Η Θεία Χάρις 114-121

Η δικαίωση του ανθρώπου 122-132

Η πλήρωση του Ευαγγελικού Νόμου 133-138

Τα μέσα της χάριτος 139-147

Τα μέσα της χάριτος 148-157

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 158-168

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 169-172

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 173-191

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 192-201

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 202-206

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 207-213

Τα επτά Μυστήρια ειδικά 214-217

Σημειώσεις

ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πρόλογος

Εισαγωγή

Αρθρον πρώτον

Αρθρον δεύτερον

Αρθρον τρίτον

Αρθρον τέταρτον

Αρθρον πέμπτον

Αρθρον έκτον

Αρθρον έβδομον

Αρθρον όγδοον

Αρθρον ένατον

Αρθρον δέκατον

Αρθρον ενδέκατον

Αρθρον δωδέκατον

Παράρτημα

Εντολή πρώτη

Εντολή δευτέρα

Εντολή τρίτη

Εντολή τετάρτη

Εντολή πέμπτη

Εντολή έκτη

Εντολή εβδόμη

Εντολή ογδόη

Εντολή ενάτη

Εντολή δεκάτη

Υποσημειώσεις

1 - 25

26 - 50

51 - 75

76 - 100

101 - 150

151 - 200

201 - 250

251 - 300

301 - 350

351 - 400

401 - 450

451 - 491

Η γνοια δν ποτελε βση μις κποιας πολογας νπιον το δικαιοκρτου Θεο317; ᾿Αλλ κα δι τος αρετικος κα τος σχισματικος τ δυνατν τς σωτηρας δν πρπει ν᾿ ποκλειστε σ σες περιπτσεις μμον τους στν αρεση γνεται νεπιγνστως καλ τ πστει (ὲ῏ὃὰ ὺἂὶὸ), εναι δ κ τν πραγμτων σχεδν δνατη περπδηση τν μολογιακν φραγμν· θ σωθον δ π τ βσει τν σημεων στ ποα ρθοδοξον κα τς θικοπνευματικς ποιτητος τς ζως τους. Λγοντες ββαια ατ δν πιθυμομε ν μεισουμε τ λυτρωτικ ξωμα τς ᾿Εκκλησας, ς τς νμιμης κιβωτο τς σωζοσης χριτος το Θεο, στος κλπους τς ποας εναι βεβαα σωτηρα, ν συντρξουν φυσικ ο κατλληλες πρς τοτο συνθκες ( δικαιοσα πστη, δηλαδ πστη «δι᾿ γπης νεργουμνη»318). Τονζουμε πλιν τι τ δυνατν σωτηρας τν πστων κα τν τεροδξων εναι νδεχμενο κτακτο, τ ποο δν συναντται κα πολ λιγτερο δν συγκροεται μ τ σωστικ ξωμα τς ᾿Εκκλησας. Σ τελικ νλυση τ θμα εναι καθαρ προσωπικ πθεση το Θεο, ποος π καννα δν περιορζεται στς λυτρωτικς νργειες το παναγου του Πνεματος, τ ποον κατ τ βεβαωση τς Γραφς «που θλει πνε»319.

Η ᾿Εκκλησα φρει δο ψεις, τν ἀόρατη –μυστικ κα τν ρατμπειρικ. Κα ἀόρατη μν εναι θεα της πλευρ, ποα δν ποππτει στν ξωτερικ ασθηση το νθρπου. Ετσι ἀόρατη εναι μυστικ της κεφαλ, Χριστς, ποος μετ τν ᾿Ανληψ του στος ορανος κθεται κ δεξιν το Πατρς. ᾿Αρατον εναι κα τ Πνεμα τ γιο, τ ποο τν μψυχνει κα τν ζωοποιε. Οπως ἀόρατη εναι κα μυστηριακ χρη δι τς ποας γιζονται τ μλη της κα συνπτονται σωτερικ μ τ Σωτρα Χριστ. Ολα ατ εναι πργματα περαισθητ, τ ποα δν βλπουμε μ τος φυσικος μας φθαλμος, λλ τ πιστεουμε. Δι τοτο παραδοχ τς ᾿Εκκλησας ποτελε ρθρο πστεως.

Η δ ρατ της πλευρ εναι ,τι ασθητ κα φυσικ μπερικλεεται σ᾿ ατν. Ετσι τ μλη της, κλρος κα λας, εναι νθρωποι στορικο, φροντες σμα λικ κα ξελισσμενοι στορικ στ χρνο. Επειτα λατρεα της εναι κα ατ ξωτερικ κα ρατ, τ δ μυστρι της τελετς πο βλπει κα παρακολουθε μ τς ξωτερικς του ασθσεις νθρωπος.

Η πραγματικ δα τς ᾿Εκκλησας βρσκεται στν ρμονικ συνρθρωση τν δο ατν στοιχεων, το θεου κα περαισθητο μ τ νθρπινο φυσικ κα μπειρικ. Η ᾿Εκκλησα εναι θεανθρπινος ργανισμς, πως κα δρυτς της εναι Θενθρωπος. Οπως δηλαδ στν Κριον πρχαν δο φσεις, θεα κα νθρπινη, πο νθηκαν μεταξ τους σ μα βαθι κα κατλυτη νωση, ποιος δ φαιρσει μαν π᾿ ατς καταστρφει λκληρο τ θεανθρπινο μυστριο, τσι κα στν ᾿Εκκλησα, πο εναι «κατ᾿ εκνα κα μοωσιν» Χριστο, πρχουν δο στοιχεα λληλνδετα, τ θεο κα τ νθρπινο, δο φσεις νωμνες σ μα ρρηκτη μυστηριακ ντητα, τσι στε ποιος θελσει ν᾿ ποσπσει μαν π᾿ ατς, μοιραως θ καταργσει λκληρο τ θεανθρπινο οκοδμημα τς ᾿Εκκλησας.

Η ᾿Εκκλησα, λοιπν, εναι κοινωνα κα ξωτερικ κα μπειρικ. Ζε κα ξελσσεται στ φυσικ χρο κα τ χρνο. Μπορες ν τ ζσεις μ τν ψυχοσωματικ φση σου. Εναι κοινωνα στορικ κα περιγραπτ. Η περ ορτου ᾿Εκκλησας κδοχ το Προτεσταντισμο μνο κατ τ μισυ ληθεει. Σ᾿ ατν κατφυγαν ο Προτεστντες π μα ντονα πιεστικ κκλησιολογικ νγκη ν βρεθον κα ατο μσα στν ᾿Εκκλησα, π τν ποαν (τ Ρωμαιοπαπικ φυσικ) κα ξωτερικ ποκπηκαν τν 16ον αἰῶνα κατ τ Μεταρρθμιση. Στν ἀόρατη ᾿Εκκλησα, πο δν περιορζεται σ ρια τοπικ κα μολογιακ λλ᾿ εναι σκορπισμνη παντο που πρχουν νθρωποι πο πιστεουν σωτερικ στν Χριστ κα εναι νωμνοι μαζ του μ τ χρη το γου Πνεματος, εναι εκολο ν νταχθον κα ατο, περπηδντας τος τοπικος φραγμος πο ψνει ρατ ᾿Εκκλησα. Η θεωρα μως ατ εναι θεωρα μισ κα μονπλευρη. Διτι κα μες δεχμαστε –πως πι πνω σημεισαμε– τν ἀόρατο χαρακτρα τς ᾿Εκκλησας ς κοινωνας μυστικς, πο μνο δι τς πστεως ζωντανεει κα γνεται παραδεκτ. Η ρνηση μως το ρατο χαρακτρα της ς κοινωνας μπειρικς κα περιγραπτς, εναι ,τι αθαρετο κα πεπλανημνο, πο ρχεται σ ξεα ντθεση μ ατ πο θλησε κα δρυσεν Χριστς δι τ σωτηρα τν νθρπων. Ο Χριστς δν δρυσε να μιχλδες κα καθριστο κατασκεασμα, λλ κοινωνα πραγματικ, ποτελουμνην π νθρπους πο ζον σ ρισμνο τπο, γνωρζονται μεταξ τους, χουν τος διους σκοπος, τν δια πστη κα τν δια λπδα κα συγκεντρνονται σ ναος δι ν λατρεσουν μ συγκεκριμνο τρπο τν Θε, στν ποαν Χριστς παρθεσε τ μσα τς σωτηρας κα τ θλησε ν εναι συνεχιστς το γιαστικο ργου του π τς γς. Πς θ γνονταν λ᾿ ατ σ᾿ να προσδιριστο κατασκεασμα πο βρσκεται παντο κα πουθεν; Γι τος λγους ατος ρθδοξη θεολογα πορρπτει συζητητ τ κκλησιολογικ ατ γνωματεματα, θεωροσα τος Διαμαρτυρομνους τι βρσκονται ξω π τ ρια τς στορικς ᾿Εκκλησας το Χριστο320.

Οπως κθε κοινωνα νθρπων δι ν λειτουργσει ερυθμα κα ν πετχει τος στχους της χει νγκην π μα εραρχημνη ργνωση, π νμους κα συγκεκριμνο σστημα διοικσεως, χωρς δ ατ περιππτει σ ναρχα κα διαλεται, τσι κα ᾿Εκκλησα, ς κοινωνα νθρπων μ καθορισμνους στχους κα σκοπος, δι ν λειτουργσει σωστ χει κα ατ νγκη π να εραρχημνο διοικητικ σστημα, να πολτευμα σμφωνο μ τ πνεμα κα τν διορρυθμα της κα π νμους κκλησιαστικος (καννες), ο ποοι ν ρυθμζουν τ συμπεριφορ τν μελν της κα ν κατευθνουν τ ργο της.

Τ πολτευμα τς ᾿Εκκλησας εναι εραρχικ. Ο ερς κλρος εναι τξη πο ποιμανει κα διοικε τ λα. Τ πισκοπικ ξωμα εναι φορας λων τν ξουσιν στν ᾿Εκκλησα, ποιμαντικν κα διοικητικν, πλαισιομενο π τος καττερους ερατικος βαθμος, τος πρεσβυτρους κα τος διακνους. Τ πολτευμα ατ εναι μν εραρχικ, χι μως κα εροκρατικ. Ο κλρος εναι φορας διακονας στ πρσωπο το ᾿Ιησο Χριστο, ποος λθε στν κσμο ν διακονσει κα χι ν διακονηθε π τος νθρπους321. Εναι λειτουργο γπης, ποιμνες πο μνη τους φροντδα εναι ν διαποιμνουν σωστ τ πομνιο322 κα ν τ δηγσουν στς φωτεινς αλς το ορανο. Διοικον δ τ σμα τς ᾿Εκκλησας χι ς «κατακυριεοντες τν κλρων»323, λλ᾿ ς ταγο πρθυμοι ν τ προστατεσουν κα ν τ βοηθσουν στς πολλς περιστσεις κα νγκες του, πρθυμοι ν θυσισουν κα τ ζω τους γι᾿ ατ324. Δν γνοομε ββαια τ αταρχικ πνεμα το δεσποτισμο, τ ποο θεωρητικ μν καταδικζεται, στν πρξη μως πρχει στ διαγωγ πολλν ερωμνων κα μλιστα πισκπων, πο δυναστεουν κυριολεκτικ κλρο κα λα πο εναι ποτελες στ διοικητικ ξουσα τους μ πνεμα λαζονικ κα αταρχικ, σκανδαλζοντες τ συνεδηση τς ᾿Εκκλησας κα γινμενοι πρξενοι μεγλων κακν στν πθεση τς ποστολς τους· τσι πο ν γνονται, σ συνδυασμ μ λλα σοβαρ παραπτματα, λας μωρν βαλλμενον ξω κα καταπατομενον π τν νθρπων325!

Τ πολτευμα τς ᾿Ορθδοξης ᾿Εκκλησας δν εναι εροκρατικ, πως διαμορφθηκε στ δυτικ ᾿Εκκλησα (Ρωμαιοκαθολικισμ), λλ δημοκρατικ. Η διοκησ της δν εναι μοναρχικ, πθεση μις κα μνης αθεντικς κα λθητης κεφαλς326, νς λαζονικο κα ντθεου συγκεντρωτισμο πο πιζει σφυκτικ κα θλβει τ πλρωμα τς ᾿Εκκλησας, λλ ργο τν πολλν, ργο συλλογικ, διαπνεμενον π τν ρχ τς γπης, τς στητος κα τς πνευματικς λευθερας.

προηγούμενη  επόμενη

Για ενημέρωση σχετικά με τα νέα, τις εκδηλώσεις, τις εκδόσεις και το έργο μας παρακαλούμε συμπληρώσετε τα παρακάτω στοιχεία. Για τους όρους προστασίας δεδομένων δείτε εδώ.